XVII 



De Heer Droogleever Fortuyn deelt vervolgens eenige resul- 

 taten mede van het onderzoek van drie tamme ratten met ontsteking van 

 het inwendig oor en de daai'bij ter vergelijking gebruikte tamme ratten 

 en wilde ratten (Mits decumanus). Spr. gaat op het grootste deel van het 

 onderzoek, dat der octavusbanen in de hersenen niet in, maar vertelt 

 slechts eenige bijzonderheden van de inner vatie van het gehoor- 

 orgaan. 1. VoiT ontdekte in 1907 bij eenige zoogdierembryonen, dat 

 de sacculus niet slechts, zooals men vroeger meende, door een bundel 

 vestibularisvezels van den ramus inferior (posterior) nervi octavi (acustici) 

 wordt geinnerveerd, maar tevens door een bundel vestibularisvezels, die 

 zich van den ramus superior (anterior) afscheidt. Spr. kan dit nu voor 

 de normale volwassen Mus decumanus en de tamme witte rat bevestigen. 

 '2. In het rechteroor van een der normale witte ratten werd een variatie 

 der innerveering aangetroffen. De bundel vestibularisvezels naar de am- 

 pulla posterior gaf hier een tak af, een bundel zenuwvezels met goed 

 ontwikkelde mergscheeden, die in den beginne zijn weg in aansluiting aan 

 de cochlearisvezels in de as der cochlea zocht. Boven de onderste winding 

 der cochlea gekomen, bogen de vezels lateraal af in het dunne schot tus- 

 •schen de scala vestibuli der onderste cochlea-winding en de scala tym- 

 pani der daarboven gelegene. Terzijde van de scala vestibuli gekomen, 

 veranderde de bundel weer van richting en trok nu buiten langs scala 

 vestibuli, ductus cochlearis en scala tympani naar de basis der cochlea, 

 dus in de richting der ampuUa posterior. De afwijkende bundel is nu 

 blijkbaar op weg naar zijn gewone eindpunt. Ter halver hoogte van de 

 ondei'ste winding der scala tympani wordt dan als 't ware de aantrek- 

 kingskracht van het eindpunt, de ampulla posterior, zoo groot, dat de 

 bundel niet verder om de scala tympani heenloopt, maar deze op eigen 

 gelegenheid in een vrij loopende bindweefselstreng dwars oversteekt. Aan 

 de overzijde der scala tympani gekomen, sluit de bundel zich dan bij de 

 normaal verloopende vezels van den i'amulus ampullae posterioris aan en 

 innerveert met deze de crista dier arapuUe. De aberreerende bundel 

 beschrijft dus een lus door de cochlea heen en komt tenslotte in zijn 

 normale emdorgaan terecht, hiermee illustreerend, hoe sterk een uit- 

 groeiende zenuwbundel, ook al is deze op den verkeerden weg, door zijn 

 eindorgaan kan worden aangetrokken. 3. De inner vatie van het geheele 

 gehoororgaan der wilde rat bleek veel rijker dan die der normale tamme 

 rat. Het is bekend genoeg, dat de tamme rat, vergeleken met de wilde, 

 eenigszins suf is. Met de zwakkere innervatie van het evenwichtsorgaan 

 moet misschien in verband worden gebracht het door spreker gevonden 

 feit, dat de normale tamme ratten, in een glazen doos op een draaistoel 

 rondgedraaid, tegen de verwachting niet tegen de beweging in liepen, 

 zooals de wilde rat wel deed. 4. Het is bekend, dat in 't algemeen een 

 der degeneratieverschijnselen van de gangliecellen het verdwijnen der 

 mergscheeden om haar uitloopers is. Deze mergscheeden vallen eerst in 

 korrels uiteen, die nog goed kleurbaar zijn met Weigert's haematoxyline. 

 Later verliezen de myelinekorrels deze kleurbaarheid en ten slotte ver- 

 dwijnen zij geheel. Deze mergscheede-degeneratie treedt het eerst op in 

 dat deel der zenuw vezels, dat het ernstigst beleedigd is en het laatst in 

 de nabijheid van het gangliecellichaam, vanwaar eventueel ook de rege- 

 neratie uitgaat. Bij de drie aan inwendig-oorontsteking lijdende ratten 

 bleek de degeneratie der mergscheeden van het perifere neuron in het 

 gehoororgaan van dezen regel in een belangrijk opzicht af te wijken. Het 

 perifere neuron is, zooals men weet, voor het evenwichtsorgaan de gang- 



