XVHl 



» 



liecel van het ganglion vestibulare, die een perifere uitlooper naar een 

 macula of crista en een centrale naar de hersenen zendt; voor de cochlea 

 is het de gangliecel van het ganglion spirale, die een perifere uitlooper 

 naar het orgaan van Corti en een centrale in de hersenen zendt. Het 

 bleek spreker nu, dat in 't algemeen de mergscheede van het in de her- 

 senen gelegen stuk van den centralen uitlooper beter bewaard was dan het in 

 het gehoororgaan, dus dichter bij het cellichaam gelegen deel van dezen 

 uitlooper. De perifere uitloopers hadden nog meer geleden dan de cen- 

 trale, maar dit kon verwacht worden, daar de ontsteking van het peri- 

 fere zintuig blijkbaar de eerste oorzaak der degeneratie was. In het 

 fraaiste, door spr. gedemonstreerde geval waren het ganglion spirale en 

 de nervus cochlearis in het gehoororgaan geheel verwoest, zoodat er niet 

 alleen geen mergscheeden, maar ook geen gangliecellichamen, ja zelfs al- 

 leen nog maar bindweefsel over was. In de hersenen daarentegen hadden 

 sommige ingetreden eochlearisvezels noch normale mergscheeden, andere 

 hadden mergscheeden in een jong degeneratiestadium uit nog donker 

 kleurende korrels bestaande. Het groote belang van deze vondst is, dat 

 men in pathologische gevallen uit de studie van het gehoororgaan resp. 

 de hersenen alleen geen conclusies mag trekken omtrent den toestand in 

 hersenen resp. gehoororgaan. De verschijnselen dekken elkaar niet, be- 

 halve wanneer de degeneratie overal het eindstadium heeft bereikt. Terwijl 

 het tot nu toe blijkens de literatuur tot de hooge uitzonderingen be- 

 hoorde, dat men bij beschadigingen der octavusbanan der zoogdieren 

 zoowel gehoororganen als hersenen grondig onderzocht, zal dit voortaan 

 regel moeten worden. 



De Heer van Bcniiuelen bespreekt daarna het Kleurenpatroon op 

 de vleugels der Diptera, dat hij bestudeerd heeft om na te gaan of 

 daarvoor dezelfde regels gelden, die hij meende te mogen aannemen voor dat 

 der Lepidoptera. Bijzondere aanleiding daartoe gaf hem de kortgeleden 

 verschenen verhandeling van J. C. H. de Mkijere over de kleurenteeke- 

 ningen op de vleugels der beide genoemde Insectenorden, waarin deze 

 bekende Dipteroloog de geldigheid der bedoelde regels ontkent. Door de 

 vergelijking der teekeningen bij verschillende soorten van eenzelfde geslacht 

 (b.v. Haematopola), en vervolgens van verschillende geslachten en families 

 onderling, kwam spreker tot hel besluit, dat bij Diptera evengoed als bij 

 Lepidoptera een pidmitief kleurenpatroon valt te onderscheiden, welk 

 patroon beantwoordt aan dezelfde door hem opgestelde algemeene regels : 

 o. a. afhankelijkheid van het aderstelsel, regelmatige herhaling van 't zelfde 

 eenvoudige motief over de geheele vleugeloppervlakte, gelijkheid van boven 

 en onderzijde. Ook vond hij, dat de meer samengestelde en onregelmatige 

 teekeningen zich gemakkelijk uit dit primitieve patroon, dat aan verschil- 

 lende geslachten en families gemeen bleek te zijn, lieten afleiden. Het ook 

 door DE Meijere opgemerkte verschijnsel, dat niet slechts het primitieve, 

 maar ook de daaruit af te leiden, secundair gewijzigde patronen in 

 verschillende geslachten van Tweevleugeligen met elkaar overeenkomen, 

 meent spreker niet, evenals genoemde auteur, te moeten verklaren door 

 parallelle ontwikkelingswijze, maar door de onderstelling, dat de geheele 

 reeks van wijzigingen in 't patroon reeds eigen was aan de gemeenschap- 

 pelijke stamvormen der verschillende Diptera-geslachten. Ook in dit opzicht 

 stemmen dus de Diptera overeen met de Lepidoptera, waar spreker het 

 verschijnsel der overeenkomstige ontwikkelingsreeksen bij een aantal vor- 

 men waarnam (in 't bijzonder bij Hepialiden). 



