XXXVI 



Aan een wasreconstructie der voorhersenen wordt het een en ander 

 nader aangetoond. 



Verder wees spreker nog op een verwarring in de literatuur, wat de 

 termen epistriatum en primordium hippocampi betreft. Een primordium 

 hippocampi vinden we bij de geinverteerde voorhersenen der longvisschen 

 dorso- mediaan bij de aanhechting van het dakependym liggen. Dit gedeelte 

 ligt bij de geëxverteerde voorhersenen der Ganoiden — vooral duidelijk 

 bij Polypterus — dorso-lateraal, hoewel een primordium hippocampi niet 

 als een afzonderlijke cellaag gedifferentieerd is. Bij verderen voortgang 

 der exversie komt dit deel geheel lateraal te liggen. Het epistriatum 

 daarentegen ontwikkelt zich bij de Ganoiden en in nog sterker mate bij 

 de Teleostei aan de dorso -mediane zijde der voorhersenen en is dus niet 

 te honiologiseeren met het primordium hippocampi. 



De lieer van Seiiiiuclcn bespreekt daarna het Kleurenpatroon 

 op de vleugels der Arctiidae, dat hij bestudeerde met de be- 

 doeling, de regels waartoe hem het onderzoek der liepialidae had geleid, 

 te toetsen op hunne algemeene toepasselijkheid. Hij kwam tot het besluit, 

 dat het niet moeilijk is, een oor.spronkelijk of algemeen patroon te vinden, 

 waarvan al de verschillende vleugelteekeningen der Arctiidae kunnen 

 afgeleid worden. Dit patroon is op vóór- en achtervleugel aan boven- en 

 onderkant hetzelfde, het is verder eenvoudig en regelmatig, daar het 

 bestaat uit zeven dwarsrijen van donkere vlekken op een lichten grond ; 

 het voldoet derhulve aan de algemeene regels voor het primitieve patroon. 

 Toch heeft vergelijking met de liepialidae den spreker aanleiding ge- 

 geven om de vraag te stellen, of dit patroon wel als werkelijk primitief 

 mag opgevat worden, of het niet veeleer overeenkomt met de zeven rijen 

 van secundair gewijzigde vlekken, die zich bij Hepiaiidae uit de dubbel 

 zoo talrijke oorspronkelijke vlekken hebben gedifferentieerd. Hij meent 

 deze vraag bevestigend te moeten beantwoorden, en gelooft ook sporen 

 van het werkelijk primitieve, Hepialiden-achtige patroon bij enkele 

 Arctiidae te hebbeu aangetroffen, o. a. bij het geslacht Litelheisa (Deiopeia). 

 In verband daarmee betoogt bij, dat de onderscheiding van een groud- 

 kleur, waarop de afzonderlijke vlekken der teekening gerangschikt staan, 

 er toe kan leiden, dat men een diepgaand verschil in aard aanneemt 

 tusschen het fond en de teekening, welk verschil waarschijnlijk niet of 

 althans niet in die mate bestaat, daar grondkleur en teekening met 

 elkaar van rol kunnen verwisselen, en beide vermoedelijk ontstaan zijn 

 in verband met een netsgewijs aderstelsel. Deze mededeeling wordt door 

 een groot aantal lichtbeelden verduidelijkt. 



Na een korte inleiding over de verschijnselen, die gepaard gaan met 

 de ,, hergeleding van de wervelkolom" in het algemeen, bespreekt de 

 Heer de Gaay Fortman de zoogen. inter vertebraalspleet van 

 VON Ebner bij Amphibiën in 't. bijzonder bij Megalohatraclms. Van 

 die spleet is een aanduiding aanwezjg, al is die veel minder sprekend 

 dan bij de Amnioten. Ook het onderscheid in kleurbaarheid van craniale en 

 caudale sklerotoomhelften is in den zin van MANXERsch niet zoo bij Amphibiën 

 te zien, al is er zeker sprake van een kernophooping voornamelijk in de 

 oorspronkelijk caudale sklerotoomhelft. De boog ontstaat overal ter hoogte 

 van de rajosepten en wordt gevormd door deelname zoowel van caudale 

 als ook van craniale sklerotoomelementen, al is de caudale helft daarbij 

 ook de voornaamste. In de verdere ontwikkeling blijkt het intravertebrale 



