LIV 



en bulbus olfactorius ongeveer langs bet midden van den gyrus rectus 

 naar voren en kan tot op de lamii:!a cribrosa vervolgd worden. Onge- 

 twijfeld treden hare takkken door de mediale rij der gaten van de 

 lamina cribrosa naar het slijmvlies van het neusseptum. 



Gedurende haren loop in den schedel bevat de zenuw vele ganglien- 

 cellen, vooral talrijk in de streek van den bulbus olfactorius, zoodat men 

 hier van een ganglion terminale spreken kan. 



Onze landgenoot Ernst de Vries heeft het eerst (1905) op het voor- 

 komen van een nervus terminalis bij zoogdieren opmerkzaam gemaakt. 

 Hij onderzocht embryonen van mensch en Cavia en kwam tot het juiste 

 resultaat, dat het zoogenaamde ))ganglion olfactorium" niet tot den nervus 

 olfactorius, maar tot den nervus terminalis behoort. De fijne wortel van 

 dit ganglion is hem echter ontgaan en hij vergiste zich in de meeniug, 

 dat de wortel van den nervus vomero-nasalis, die het orgaan van Euysch 

 (Jacobson) verzorgt, tevens de wortel van het ganglion terminale zoude 

 zijn. Hij moest dan ook tot de onjuiste conclusie komen, dat den. vomero- 

 nasalis der zoogdieren het homologon van den n. terminalis der visschen 

 zoude zijn. 



JoHNSTON (1913) kon aantoonen, dat de n. terminalis bij embryonen 

 van den mensch en andere zoogdieren zelfstandig uit de hersenen ont- 

 springt en onafhankelijk is van den n. vomero-nasalis, die als een deel 

 van den n. olfactorius moet beschouwd worden en evenmin als deze een 

 ganglion bezit. 



In hetzelfde jaar (1913) vonden Huber en Guild, dat het gebied 

 der eindvertakking van den n. terminalis bij het konijn zich rostraal- 

 waarts tot aan het voorste uiteinde van het neusseptum uitstrekt en 

 caudaalwaarts nog even het organen vomero-uasale (orgaan van Euysch) 

 bereikt; het eigenlijke reukslijravlies, het gebied der fila olfactoria, was 

 geheel vrij van terminalistakken. 



Bij Vogels schijnt van den n. terminalis niet veel bekend te zijn. 



Rij Reptüiën wordt hij voorleden schildpad beschreven door Johnston 

 (1913). 



Bij den kikker ontdekte hem C. Judson Herrick (1909), bij Urodelen 

 Mc. KiBBEN (1911) aJs zelfstandig uit de hersenen ontspringende zenuw. 



De Visschen waren, zooals algemeen bekend is, onder alle Chordaten de 

 eerste groep, bij welke de n. terminalis ontdekt werd en wel door Pinkus 

 (1894 en 1895) bij Frotopterus, terwijl Lücv (1899, 1903, 1905), die 

 hem bij Selachii vond, hem den naam gegeven heeft, waar mede hij tegen- 

 woordig algemeen wordt aangeduid. Deze naam is zeer geschikt, omdat 

 de zenuw bij de longvisschen, de Selachii en de hoogere Vertebraten nabij 

 do lamina terminalis ontspringt, waarna hij mediaal van den tractus en 

 bulbus olfactorius in den schedel rostraalwaarts loopt Voor de longvisschen 

 kan ik dit vertoonen aan twee modellen van het Instituut voor Heri^en- 

 onderzoek, die Dr. Kappers zoo goed was voor deze gelegenheid af te 

 staan. Het zijn modellen van het vooreinde der hersenen van Ccraiodiis 

 en Proiopierus, vervaardigd door Dr. van der Horst. 



LoCY verzekert, dat de eindvertakking van den n, terminalis bij Sela- 

 chii in hoofdzaak beperkt is tot de plooien van het reukslijmvlies, wat 

 in tegenspraak is met de latere onderzoekingen hieromtrent bij zoog- 

 dieren. Daar hij echter geene speciale methoden gebruikte om de eindver- 

 takkingen der zenuwen zichtbaar te maken, kan zijne verzekering niet als 

 afdoende worden aangemerkt. 



In de groep der Ganoiden werd de n. terminalis het eerst gevonden 



