LV 



door PiiicLPS Allis (1897) bij Amia calva, terwijl Brookoveu (1910) Je 

 ontwikkeling der zenuw bij dezen visch beschreef. 



Zijn onderzoek bevat tal van interessante raededeelingen, maar de con- 

 clusie, waartoe bij komt, n.1. dat de zenuw een tak zoude zijn van den 

 n. olfactorius, kan m. i. niet juist zijn. 



Tot dezelfde conclusie kwam bij (1914) in zijn werk over de ontwik- 

 keling der zenuw bij Lepidosteus. 



In de groep der Teleostei vonden Seldon en Brookover (1909) het 

 ganglion terminale bij den karper en bij Amiurus. Het komt mij echter 

 voor, dat zij bij de Teleostei eene dergelijke vergissing hebben begaan 

 als vroeger Ernst de Vries bij zoogdieren. Zij toch laten bij Teleostei 

 de wortels van het ganglion in den bulbus olfactorius treden en dan 

 ingesloten in den tractus de hemispheer bereiken. 



Zóó is het niet bij longvisschen, niet bij Selachii, niet bij Amphibien, 

 niet bij Keptilien en niet bij zoogdieren, ook niet bij den mensch, volgens 

 hetgeen Brookover zelf (1914) bij dezen gevonden heeft. 



Ten slotte kom ik tot Amphioxus, bij wien zooals bekend is, twee 

 huidzenuwen, vóór het eerste goed ontwikkelde myotoora (dat morpholo- 

 gisch als het tweede is te beschouwen) uit de hersenblaas tredend, 

 rostraalwaarts loopen. Ik vond (1894), dat de tweede dier zenuwen de 

 representant moet zijn van den n. ophthalmicus profundus (n. nasociliaris) 

 der hoogere dieren. Aanvankelijk meende ik dat de eerste zenuw, door 

 mij n. apicis genoemd, omdat hij uit het vooreinde der hersenblaas ont- 

 springt en de voorste punt van den snuit verzorgt, bij de hoogere dieren 

 geaborteerd zoude zijn. Maar kort voor de publicatie van mijn artikel 

 verscheen de voorloopige mededeeling van Pinkus (1894), waarin hij de 

 ontdekking eener nieuwe hersenzenuw, later door LoCY n. terminalis ge- 

 noemd, berichtte en nu bleek mij, dat deze het homologen van den n. 

 terminalis moest zijn. 



Ik moet erkennen later wel eens betwijfeld te hebben, of deze homo- 

 logiseering wel juist was, toen ik de onderzoekingen las van LoCY bij 

 Selachii, van Brookover en Sheldon bij Ganoiden. en Teleostei en van 

 Ernst de Vries bij zoogdieren. Na de lezing echter van het onderzoek 

 van HuBER en Guild (1913) was die twijfel opgeheven. Hunne afbeel- 

 ding vertoont den n. apicis van Ampliioxus bij het konijn — ik zoude 

 zeggen bijna in optima forma, zelfs met de ingestrooide gangliencel- 

 len, die sedert lang in den n. apicis bekend zijn. 



Zoo heeft de n. terminalis in 20 jaren (1894 — 1914) zijn tocht in de 

 wetenschap, beginnend bij de longvisschen — en ik mag er wel bijvoegen 

 ook bij Amphioxus — tot aan den mensch volbracht. Er kan wel niet 

 meer aan getwijfeld woorden, dat men te doen heeft met een zelfstandige 

 cerebrale zenuw en niet met een tak van den n. olfactorius. 



Aan het einde van dit overzicht wensch ik hier mijn dank te betuigen 

 aan Dr. Ariëns Kappers, die zoo vriendelijk was mij een twaalftal ver- 

 handelingen over den n. terminalis, bijna allen van Araerikaansche onder- 

 zoekers, ter lezing af te staan, welke de aanleiding tot deze voordracht 

 geworden zijn. 



De Heer .4. M. H. §chepman spreekt over de octavo-laterale 

 banen. 



Het gedeelte der hersenen, waarin de octavo-laterale zenuwen ein- 

 digen, is een veld latero-dorsaal in de meduUa oblongata gelegen, nog 

 lateraal van het veld der somato-sensibele zenuwen. In dit veld kan men 



