LVI 



van den aanvang onderscheiden een meer dor saai en een meer ven- 

 traal deel. In het laatste eindigen reeds bij visschen de vestibularis- en 

 de grove reflexvezels van de laterale zenuwen ; de secundaire neuronen 

 uit dit gebied brengen directe reflexen tot stand. In het dorsale deel 

 van het octavo-laterale veld eindigen bij visschen de meeste vezels der 

 met de zijlinie-organen in verbinding staande zenuwen, benevens 

 de vezels uit de papilla lagenae, in aansluiting waaraan zich bij land- 

 dieren de papilla basilaris, die tot cochlea wordt, ontwikkelt. De secun- 

 daire neuronen uit dit meest dorsale gebied worden langs het laterale 

 lint naar de middenhersenen geprojecteerd. Voortdurend kan men in 

 de vertebratenreeks een dorsaal associatieveld en een ventraal reflexveld 

 in het octavo-laterale deel der oblongata onderscheiden. In het dorsale 

 deel worden de prikkels veroorzaakt door toestandsveranderingen 

 van het medium, zij het vloeibaar (bij lateralis -prikkels) of gasvormig 

 (bij cochleaire of geluidsprikkels). Nu zien we bij de zoogdieren, dat 

 de cochleaire kernen zeer ver ventraal liggen, en zelfs als een zakje 

 aan de oblongata kunnen hangen. Uit zorgvuldige vergelijking blijkt, dat 

 van den toestand bij Reptielen uitgaande, men dien bij zoogdieren ge- 

 makkelijk kan verklaren, wanneer men tevens let op de verhoudingen 

 bij Monotremata en Marsupialia. Bij al deze vormen vindt men een kern 

 voor den opstijgenden w^ortel: nudeus angalaris of — bij de hoogere 

 zoogdieren — tubcrcidiim acusticum en een kern van den afdalende 

 wortel : nudeus magnocellularis of den nudtus ventralis der zoogdieren. 

 De afwijkende ligging bij de hoogere zoogdieren is toe te schrijven aan 

 de vergrooting van de cochlea, en daarmee gepaard gaande vermeerde- 

 ring der prikkels, waarbij de kern neurobiotactisch verschoven is in de 

 richting van den prikkel. Bij knaagdieren, met hun groot aantal 

 cochlea-windingen is de verschuiving het duidelijkst waarneembaar. Bij de 

 Monotremata en de buideldieren is echter de ligging, zooals men die bij 

 de Reptielen aantreft, nog bijna onveranderd te vinden, en — gelijk be- 

 kend — de cochlea van Ornitorrhyndius b. v. is ternauwernood meer 

 ontwikkeld dan die der Reptielen. 



De Heer Van Beinniclen vertoont een jong exemplaar van Petro- 

 myzon JluviaiUis, verkregen uit een vijver van het Noorderplantsoen te 

 Groningen, welk water vroeger een deel uitmaakte van de voormalige 

 vestinggracht, maar thans, voorzoover spreker bekend, een afgesloten plas 

 is, zonder doorstrooming. Verder een Ammocoetes uit een beekje bij 

 Zeegse, een buurtschap op de heide nabij het station Zuidlaren. Uit deze 

 beide vondsten blijkt dus, dat de zoetwaterprik op de noordelijke uit- 

 looper van den Hondsrug voorkomt, en zich aldaar voortplant. 



Mejuffrouw De Lint demonstreert eenige exemplaren van Coroyhium 

 lacustre Vanhöflfen, die door haar verzameld wai*en in de buurt van 

 Haarlem in de jaren 1914, 1915. Vanhöffen heeft deze Amphipode het 

 eerst gevonden in het Frische Haff, waar hij leeft aan waterplanten in 

 eenigszins brak water. Hij beschrijft hem in Jaargang 1911 der ,, Be- 

 richte der Gesellschaft naturforschender Freunde zu Berlin." Sindsdien 

 is deze Coropliium nog bij Lübeck gevonden. 



Spr. vond deze soort in vrij groot aantal het geheele jaar door in Zij- 

 kanaal C, d. i. de verbinding tusschen Noorder Spaarne en Noordzeekanaal. 

 Hij leeft hier ook in brak water (.3. 13 — 8 96 pro m.) aan rietstengels, 

 die sterk begroeid zijn met Diatomeën en Balanus improvisiis. 



