X 



aan onze waarneming ontsnappen, welke ook in liet laboratorium werk- 

 zaam blijven ? 



Het ras van Ikiphnia jmlex, dat gedurende deze jaren in cultuur is 

 gehouden, vertoont volstrekt geen ontaarding. Tijdelijke depressies worden 

 door toevoeging van sporen van cvankalium, manganocldoride of andere 

 chemicalia, ook wel door tijdelijke voeding met gist opgeheven. De nei- 

 ging tot variabiliteit is zeer groot, hetgeen reeds na de proeven van 

 WoLTERECK te verwachten was. Als eenige morphologische verandering 

 werd het verdwijnen der chitinetandjes genoteerd, welke gedurende het 

 eerste cultuurjaar bij vele pasgeboi'en Daplmin's aan de dorsaalzijde der 

 schaal aanwezig waren. 



De Heer C. Ph. Sluiter doet de volgende mededeeling over de tril- 

 h aargroeve van eenige A s c i d i e n. 



Het is sedert de nauwkeurige onderzoekingen van Cii. Julin en Ed. 

 V. Beneden uit het jaar 1881 algemeen bekend, hoewel reeds in 1876 

 liet eerst door Ussow beschreven, dat bij Phallusia mammülctta de 

 zoogenaamde ,,Neuraalklier", door de genoemde auteurs toenmaals ,,ap- 

 pareil hypophysaire" genoemd, bij nog jonge dieren uitsluitend door 

 middel van een enkelvoudig primair kanaal uitmondt in de bekende 

 trilhaargroeve, openende in het voorste gedeelte van den kieuwzak; 

 maar, dat bij oudere exemplaren secundaire vertakkingen aan liet pri- 

 maire kanaal optreden, die naar de peribranchiale ruimte toegroeien en 

 daarin ten slotte met secundaire kleine trechtei'vormige openingen uit- 

 monden. Tegelijk neemt de omvang der neuraalklier geleidelijk af'. 

 Later is hetzelfde verschijnsel bij eenige andere groote PltaUusia-soor- 

 ten gevonden, terwijl gewoonlijk, zoo niet altijd, daarmede gepaard gaat, 

 dat de trilhaargroeve zelve kleiner wordt. Bij een opvallend groote 

 Pliallusia-soort, die ik binnenkort onder den naam van PJi. julinea n. 

 sp. zal beschrijven, vond ik nu het extreme geval van dezen toestand. 

 De trilhaargroeve was bij dit dier volkomen verdwenen niet alleen, maar 

 de voorste punt van de dorsaalplooi was naar voren gegroeid, zoodat de 

 coronaalzoom hier zelfs zeer smal werd. De neuraalklier zelf was geheel 

 rudimentair geworden, maar talrijke secundaire kanaaltjes hadden zich 

 uit den primairen gang ontwikkeld en monden in de peribranchiale 

 ruimte uit. Wij hebben dus hier wel een uiterste geval voor ons van 

 de waarschijnlijk niet slechts morphologische, maar ook physiologische 

 omvorming van deze neuraalklier. 



Nog op een tweede eigenaardigheid in l)etrekking tot de trilhaar- 

 groeve wil ik wijzen. De oorspronkelijke vorm van deze groeve of int- 

 monding van het kanaal der neuraalklier is wel ongeveer cirkelrond, 

 zooals dat bij verschillende, meer oorsprordvelijke vormen gevonden wordt. 

 Nu blijkt deze eenvoudige vorm bij kleine dieren, met name bijvoor- 

 beeld bij alle mij bekende kolonievormende soorten te blijven bestaan, 

 onverschillig tot welke systematische groep deze kolonievormende dieren 

 behooren. Bij grootere vormen, zoo bij de meeste alleen levende Asci- 

 dien, wordt de vorm meer gecompliceei'd, maar laat zich toch veelal tot 

 den typischen hoefijzervorm terugbrengen. Nu vond ik, dat bij een buiten- 

 gewoon groote Poiycilor-soort, waarbij de afzonderlijke dieren de voor 

 kolonievormende Ascidien enorme grootte van i'/j f-M. bereiken (waar- 

 om ik dezen vorm dan ook weldra als Polycitor f/if/antens zal beschrijven), 

 de trilhaargroeve niet meer de typische ronde of ovale gedaante bezit, 

 maar den gewonen hoefijzervorm. die zoo veelvuldig bij de alleen levende 



