M \- 



/('/(^s als een secuiulaire wijziging mui die \aii [jopiill niag opgevat wor- 

 den, dat o, a. de oogvlekken der achtervleugels niet anders zijn dan de 

 achterste uiteinden der drie buitenste dwarsbanden, die bij pojnili zich 

 uitstrekken langs den gelieelen buitenrand der l)eide vleugels, dat verdei' 

 het roze oogveld slechts een iets grootere uitbreiding in distale richting 

 van het roede vv'ortelveld van dezen laatste vormt, en dat op het voor- 

 stuk der achtervleugels de oorspronkelijke teekening van gekartelde 

 dwarslijnen evenzeei', zij het niet in zoo hooge mate, is behouden ge- 

 bleven als bij pojndi, wat in verband staat met het feit, dat in den 

 ruststand oceUatus hare achtervleugels niet zóóvei" voor de voorvleugels 

 uitstrekt als popiUi. Ook de vergelijking met verwante soorten levert 

 bewijzen voor dit verband tusschen de achtervleugelteekening der beide 

 soorten. Bij Smennthvs kinderinanni b.v., die overigens in teekening 

 Ijijna volledig met ocellattif^ overeenkomt, is de vlek aan den acliterhoek 

 van den achtervleugel veel minder oog vorm ig dan bij deze laatste, daai' 

 zij uit di'ie ongeveer evenwijdige bandstukken bestaat, en wordt, gelijk 

 BüTKE opmerkt, de iris slechts door twee niet met elkaar samenljan- 

 gende lichte streepjes vertegenwoordigd. Bij Sm. coecus daarentegen nadert 

 de oogvlek in gedaante en grootte tot die van oceUati(><, maar vertoont 

 de gemai'moreerde teekening van den voorvleugel grooter overeenkomst 

 met die van poptdi, daar het donkere middenveld evenals bij deze laatste 

 ongebroken van vóór- tot acliterrand doorloopt en niet als bij oceUaiiis 

 en kindermanni in een vciói'- en achterstuk is dooi* midden gesnoerd. 



Het verschil tussclien de bovenzijde van vó(ir- en achtervleugel bij 

 oceUatus blijkt dus te berusten op wijziging in geheel verschillenden zin 

 van één en hetzelfde })atroon, dat dan ook aan de ttnderzijde bijna vol- 

 ledig bewaard is, evenals aan boven- en onderzijde beide van popidi. 



Men zou geneigd kunnen zijn, hieruit af te leiden, dat wij bij popidi 

 te doen hebben met een teekening, die als de oorspronkelijke van het 

 genus Smerinthus mocht opgevat worden, en bij de bovenzijde van ocel- 

 latus met eene, waaraan slechts specifieke waarde moclit toegekend worden. 



Dat deze laatste conclusie te eng genomen zou zijn, blijkt reeds uit 

 de bovengenoemde gevallen van coecn(s en kindennanni, maar nog over- 

 tuigender uit de vergelijking met minder na vervvante vormen, zooals 

 b.v. iUiae. Hier is op den bovenkant der voorvleugels klaarblijkelijk 

 hetzelfde patroon aanwezig als bij occIJalus, maar in geheel andere uit- 

 voering, zoowel wat lijnen als wat kleuren betreft. Op den achter- 

 vleugel is het patroon grootendeels verdwenen, maar wat er van over 

 is, vertoont naar den achterhoek der vleugels toe een sterke toeneming 

 van zwarte kleurstofophooping, die nabij den hoek aanzwelt tot een 

 donkere bandvlek. Dit is dus tot zekere hoogte aanduiding in de richting 

 van oogvlekvorming aan dien vleugelhoek. 



Hoogst merkwaardig lijkt mij de teekening van tartarinoviï, die als 

 't ware een ovei'gang tusschen oceUatus en tiUae vormt, daar het patroon 

 van den voorvleugel meer op dat van de laatste, dat van den achtervleugel 

 meer op dat van de eerste lijkt, o. a. door de roze verkleuring, ofschoon 

 van de oogvlek slechts een vage aanduiding, door ophooping van zwart 

 pigment, aanwezig is. 



Aan den onderkant komen al de genoemde vormen sterk met elkaar 

 overeen, en is het patroon 'van vóór- en achtervleugel bijna volledig aan 

 elkaar gelijk. Het doet zich n.l. voor als een vereenvoudigde en ver- 

 armde lijnenteekening, waarvan het volledige en hoog gedifferentieerde 

 prototype op den bovenkant van jjopaU staat uitgewerkt. 



