AMEUIKAANSOKE DIPTERA. 81 



eenigen twijfel aanleiding kan geven, is dat hij het derde sprietenlid 

 lang noemt, terwijl het bij mijn exemplaar volstrekt niet langer is 

 dan bij de raeeste andere soorten. 



4. Anthrax h y p o x a n t h a Macq. 



A. Iiypoxantlia, Macq. Dipt. ex. II. 1. 65. 28. pi. 21. f. 8; — 

 A. semUristis, Phil. Verh. zool. hot. Ges. Wien, XV (1865) 665. 10. 



Een paar mannetjes van Argentina (Weyenbergh). 



Macquart's beschrijving past tamelijk wel ; ook zijne vleugelaf beelding 

 korat in de hoofdzaak overeen; alleen zijn bij mijne exemplaren de 

 middeldwarsader en het adertje, waardoor de middelste wortelcel 

 wordt gesloten, minder helder bezoomd. Ik geef daarom mede eene 

 afbeelding van den vleugel (PI. 9 fig. 4). 



De soort is naauw verwant aan A. ditaenia, doch onderscheidt zich 

 van deze door de roestkleurige haarbekleeding , het geelbruine schildje 

 en de helder roodgele pooten. 



Dat A. semUristis Phil, dezelfde soort is als A. Iiypoxantlia Macq., 

 komt mij niet twijfelachtig voor. 



5. Anthrax ditaenia Wied. 



Wied. Auss. Zweifl/ I. 283. 38; Schiner, Dipt. Nov. Reise, 124. 

 27; F. Lynch, El Naturalista argmtino , I. 268. 5. 



Twee exemplaren nit Argentina (Weyenbergh). 



Wiedemann's beschrijving is voldoende om de soort te herkennen. 

 De dijen hebben bij mijne voorwerpen eene roodgele bestuiving, en 

 in het zwart der vleugels zijn langs de aderen lichtere zoomen, die 

 ook door Schiner zijn opgemerkt (zie mijne vleugelteekening PI. 9 fig. 5). 



6. Anthrax Iencocephala n. sp. 



Nigra; capite abdominisqne segmentis tribus ultimis niveis; thorace 

 antice et laterali , scutelli margine posteriori , abdominisqne basi pilis 

 flavescentibus vestitis ; antennis pedibusque nigro-fnscis ; alis hyalinis , 

 pro parte basali fuscis. — £ long. 11 mm. 



Verwant aan A. Melaleuca Wied. (Auss. Zweifl. I. 299. 61), doch 

 door den witten kop onderscheiden. Aangezigt weinig voornitstekend , 

 even als de breedere onderste helft van het voorhoofd en het geheele 

 achterhoofd digt met zijdeachtig aschgrauw vilt bedekt, dat in de 

 meeste rigtingen een sterken sneenwwitten weerschijn heeft ; het smallere 

 bovengedeelte van het voorhoofd zwartachtig met opstaande zwarte 



