86 AMERIKAANSCHE DIPTERA. 



14. Argyramoeba i in i t a n s Schin. 



Argyromoeba imitans, Schiner, Dipt. Nov. Reise, 122. 15. 

 Twee mannetjes en twee wijfjes uit Argentina (Weyenbergh\ 

 Schiner's beschrijving , ofschoon naar een enkel en niet geheel gaaf 

 voorwerp gemaakt, is nogtans geschikt ora de soort te herkennen. 

 Ook mijne exemplaren zijn niet zuiver genoeg, ora aan te vullen wat 

 aan zijne beschrijving ontbreekt. Bij deze soort zijn de mannelijke 

 genitalien sterk ontwikkeld en naar beneden gerigt. Eene vleugel- 

 afbeekling geef ik PI. 9. f. 11. 



15. o m p t o s i a L a n (1 1) e c k i Phil. 



Phil. Verh. zool. hot. Ges. Wien, XV (1865) 677. 4. 



Ik reken tot deze soort eenige exemplaren van beide sexen, rnij 

 uit Argentina door Prof. Weyenbergh toegezonden. Hunne determinatie 

 leverde rnij nog al eenig bezwaar op. Aanvankelijk meende ik ze als 

 C. bifasciata Macq. te moeten bestemmen, oradat Macquart's be- 

 schrijving (Dipt. ex. supp. 4. 114. 8) en zijne daarbij gevoegde af- 

 beelding (pi. 10 f. 18) rnij wel toepasselijk voorkwamen , ofschoon de 

 laatste ver van kenbaar is. Intusschen heeft Dr. Philippi, in zijn 

 uitmuntend stuk over de Chilenische Diptera {Verh. zool. hot. Ges. 

 dl. XV) ? aan het licht gebragt, dat er nog eenige andere, naauw 

 aan bifasciata verwante vormen bestaan ; hij onderscheidt er niet 

 minder dan vijf, te weten : bifasciata, Landbecki enmoiitana, die een 

 rooden sprietwortel hebben, benevens vuhjaris en consobrina met 

 geheel zwarte sprieten. Het zal later moeten blijken of hier werkelijk 

 aan afzonderlijke soorten dan wel slechts aan varieteiten moet worden 

 gedacht. 



Mijne voorwerpen, die, behalve in de grootte, onderling in alios 

 volmaakt overeenstemmen , kunnen stellig niet tot de beide laatst- 

 genoemde soorten worden gerekend, oradat de sprieten zeer duidelijk 

 een roodgeel wortellid hebben. Volgens de opvatting van Philippi 

 zou bifasciata zijn te herkennen aan de roodgele beharing onmiddellijk 

 boven de sprieten (Macquart zegt dan ook: „ front a poils d'un blanc 

 jaunlltre") ; bij al mijne exemplaren daarentegen is de zijdeachtige 

 beharing van het voorhoofd even wit als die van het aangezigt. Blijven 

 dus over ('. Landbecki en montana. Van deze beiden vertoont de 

 eerste de donkere teekening op de vleugels ten minste even volledig 



