EENIGE JAVAANSCHE TACHININEN. 183 



van boven en van onderen met eene rij lange borstels; midden- 

 dijen met enkele lange borstels van onderen aan de wortelhelft ; 

 achterdijen met eene rij borslels aan de buitenzijde en eenige 

 langere van onderen ; middenscbenen met een paar stevige borstels 

 in 't midden ; achterschenen bnitenwaarts met eene reeks borstels , 

 waarvan een langere onder bet midden; al de schenen bovendien 

 met krachtige eindsporen ; tarsen langer dan de schenen ; haken en 

 voetballen verlengd, de voetballen geelachtig. — Vleugelschubben 

 grauwgeel. Vleugels met flauwe grijze tint; spitscel even voor de 

 vleugelspits geopend; discoidaal-ader met afgeronde ombuiging, en 

 daarna als spitsdwarsader recht; middeldwarsader op het midden 

 der schijfcel; schijfdwarsader duidelijk geslingerd. 



Een <? , Java (Piepers). Onbekend uit welke vlindersoort het is 

 voortgekomen. 



Deze Tachinine is door mij gebrachl tot het geslacht Gymnostylia, 

 zooals dit in de geschriften van Brauer en von Bergenstamm is 

 opgevat. Oorspronkelijk werd het door Macquart opgericht {Suit, a 

 Buffon, II, p. 216), ten einde daarin drie Zuid-Amerikaansche 

 soorten op te nemen, door Bobineau-Desvoidy onder even zoovele 

 generieke namen beschreven , te weten : Macromyia depressa , 

 Harrisia scutellaris en Leschenaultia cilipes. Kennelijk had Macquart 

 het doel, om daardoor het groote aantal geslachten, door zijn land- 

 genoot in 't leven geroepen , eenigszins te beperken. Later voegde 

 Macquart aan zijn genus Gymnostylia nog vier andere soorten toe : 

 G. setosa van de Kaap, analis uit Guyana, fasclata uit Brazilie 

 en quaclrimaculata van Triton-baai {Dipt. exot. II , 3 , p. 88 , id. 

 supp. 3 , p. 52 en supp. 4? , p. 227). 



Het mag betwijfeld worden, of al de genoemde soorten wel 

 inderdaad generiek aan elkander verwant zijn, en evenzeer zelfs 

 of zij , naar de zeer korte en vage beschrijvingen van Bobineau 

 Desvoidy en Macquart, wel ooit weder zullen worden herkend. Bij 

 de instelling van het genus wordt het door Macquart slechts in 

 een paar regels aldus gekarakteriseerd : « Corps large. Epistome 

 saillant. Antennes un peu allongees, style nu ou tomenteux. Ab- 

 domen deprime » . Zeker geheel onvoldoende om zich eene 



