144 (f. m. van deb wulp.) aanteekeningen 



verbreed en van onderen met doornachtige borsteltjes bezet. Kolfjes 

 roodgeel. Vleugels korter dan het achterlijf, met geelachtige tint, 

 aan de spits en langs den achterrand donkergrijs ; de onderste arm 

 der cubitaal-vork bochtig; de bovenste der uit de discoidaal-cel 

 ontspringende aderen aan haar begin opwaarls gebogen, waardoor 

 de eerste achtercel in 't midden vernauwd is. 



Een enkel mannelijk exemplaar van Kinigunang, Nieuw Pom- 

 meren (C. Ribbe) in het Museum te Budapest. 



De soort is zeer verwant aan M. lautus v. d. Wulp (Tijdschr. 

 v. Entom. XV. 242), doch onderscheiden door meerdere grootte 

 en minder levendig gele kleur van kop en thorax; de middenband 

 op den thorax is niet duidelijk in tweeen gespleten; het achterlijf 

 is naar het eind meer versmald; de tint der vleugels is bleeker 

 en de donkere zoom aan de spits en langs den achterrand 

 minder scherp begrensd. 



40. Itamus longistylus Wied. Auss. Zweifl. I. 433. 13 (Asilm); 

 v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 247. 2. — Wiedemann 

 beschreef deze soort naar exemplaren van het Leidsche Museum. 

 Zij schijnt in den 0. Indischen archipel niet zeldzaam te zijn. 

 Uit vele exemplaren, die ik zag, is mij gebleken , dat de zwarte 

 teekening aan de pooten nog al aan verandering onderhevig is. 

 Somtijds zijn alleen de knieen en de wortel der dijen zwart, 

 terwijl de spits der schenen slechts een weinig bruiachtig is; 

 maar er zijn ook individuen, waar de spits der schenen wel 

 zwart kan worden genoemd. Niet zelden is voorts de zwarte 

 kleur meer uitgebreid en vormt zij een breeden band op de 

 binnenzijde der schenen. De tarsen zijn altijd zwart en tevens 

 forsch gebouwd en dicht met zwarte stekelborsten bezet. 



De beschrijving, door Schiner van zijn It. dipggusgegeven (Dipt. 

 Novara Reise, p. 188), is geheel op longistylus van toepassing ; alleen 

 zou de meer beperkte zwarte teekening aan de pooten aanleiding 

 kunnen geven , daarin eene andere soort te zien ; doch na hetgeen 

 hierboven gezegd is, heeft dit verschil zijne beteekenis verloren. 

 Daarentegen komt Schiner's uitvoerige beschrijving der mannelijke 



