BETREFFENDE 00ST-INDTSCI1E DIPTEBA. 155 



Syn. Ommatius noctifer Walk. Proc. Linn. Soc. III. 88. 40; 

 Schin. Verh. zool. bol. Ges. XVII. 410. 120. 

 » Ommatius spinibarbis v. d. Wulp , Tijdschr. v. Entom. XV. 

 265. 6; Ost. Sack. Ann. Mus. Genova, XVI. 425. 

 Vaderland : Borneo , Amboina , Gilolo , Batjan , Nieuw Guinea. 

 Ten slotte merk ik nog op, dat de beide Nieuw-Guineesche 

 manneljes in den voorrand der vleugels, daar waar de eerste langs- 

 ader met de randader vergroeid is, eene zeer flauwe neiging tot 

 verbreeding van den vleugel vertoonen. 



52. Ommatius argyrochirus v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. 

 XV. 270. 11. — Uit eenige exemplaren van Tji Bodas , Goenoeng 

 Gede , Java (Kannegieter) in de collectie van den Heer Neervoort 

 van de Poll , is het opnieuw gebleken , dat alleen het $ de zoo in 

 't oog vallende zilveren beharing aan de voorpooten heeft. De kleur 

 der pooten kan somtijds zeer donker zijn, zoodat men ze pekbruin 

 of zelfs zwart zou kunnen noemen ; bij het $ zijn evenwel steeds 

 de voorschenen en voortarsen, alsmede de wortel der achterdijen 

 roodgeel. 



53. Ommatius insularis v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 

 272. 13. — Eenige exemplaren van Sukahumi, West Java (Fruh- 

 storfer) in het bezit van den Heer Neervoort van de Poll. — Aan 

 mijne beschrijving (1. c.) kan ik nog toevoegen, dat de sprieten 

 niet altijd even lichtgeel zijn, maar soms eene neiging hebben om 

 donkerder te worden , vooral aan het derde lid. De kleur van het 

 derde sprietlid levert dus geen afdoend verschil tusschen 0. insularis 

 en rubicunchs , zooals dit door mij (1. c. p. 276) werd aangegeven. 

 De beide soorten laten zich beter onderscheiden door de knevel- 

 borstels , die bij de eerste tot dicht bij de sprieten opklimmen en bij 

 rubicunclus meer tot den mondrand zijn beperkt. Het 2 van insularis 

 heeft aan de voorpooten, onder aan de dijen en aan de buitenzijde der 

 schenen, eene lange gele beharing; bij het ? zijn aldaar eenige 

 zwarte borstels. 



