74 ACHILLE GRIFFINI 



Pedes robusti et sat elongati, nitidi, pallide testacei. Femora 

 omnia subtus apice macula nitida atra, modice circumscripta, 

 ornata; tibiae omnes a|3Ìce utrincj^ue atro maculatae (anticae 

 minus quam intermediae et posticae); lobi tarsorum superne 

 atro-fusci; articulus ultimus tarsoriim plus minusve infuscatus 

 (in pedibus posticis min\is quam in 4 anticis), unguiculis atris ; 

 articuli praecedentes plus minusve basi brevissime incerteque 

 atrati. Tibiae 4 anticae solito modo spinosae, spinis valde 

 longis , basalibus lateris interni j)raecipue longissimis , om- 

 nibus nigro-fuscis, summo apice pallidis. Femora postica elon- 

 gata, basi sat incrassata, apice sat longe attenuata, sed ibi 

 etiam robustiuscula, subtus in utroque margine spinulis 10-12 

 atris, basi pallidis, quarum basalibus gradatim minoribus, prae- 

 dita. Tibiae posticae robustae, post basini sixpra planatae, spinis 

 extus 7, intus H, nigro-fuscis, basi pallidis, calcaribus apicalibus 

 omnibus nigris, spinis 2 inferis (una utrinque) anteapicalibus 

 nigricantibus, apice pallidis. Tarsi validi. 



Cerci Q longi, pilosi, acuminati. Ovipositor sat brevis, 

 nitidus, valde falcatus, fere semicirculariter incurvus, rigidus, 

 latiusculus, utrinque latiuscule sulcatus, ferrugineus, sub lente 

 praecipue inferius minutissime fusco conspersus, apice su})erne 

 suboblique attenuatus, vertice sat acuto. Lamina subgenitalis $ 

 maiuscula, subtriangularis, lateribus crassiuscula, apice leviter 

 et breviter truncato-subrotundata. Segmentum ventrale ultimum 

 posterius in medio leviter productum, et lobulis diiobus subtrian- 

 gularibus rotundatis convexiusculis approximatis , cum basi 

 laminae subgenitalis totis contiguis, fuscis, praeditum. Segmenta 

 ventralia praecedentia apice subtillime incerteqiie fusco margi- 

 nata et utrinque etiam incerte puncto fusco ornata. 



Habilal : Philippinae. [Il tipo non porla altra speciale 

 indicazione]. 



Di qiiesta specie pare si conosca solamente il tipo sopra 

 descritto. Brunner nella sua Monografia riporta semplicemente 

 la breve diagnosi di Stài; Kirby nel suo Catalogo la nomina 

 senza particolari indicazioni. 



Delle Gryllacris a me note, questa bella specie è la più 

 grande; essa è certo ben distinta. 



2. — Gryllacris higuttata Stài. 



O. — Gryllacris hifjallala Stài, 1877, Op. cit., })ag. 47. 

 Typus Stali (sensim laesus): 



