319 



tantorum hominum petltionibus et votis vel ceden- 

 dum vel indulgendum duxit. Quamobrem libehti 

 animo ivit, magisteriumque plaudentibus civibus as- 

 sumpsit; sed non diu ibi moratus est. Cardinalis enim 

 lacobus Lanfredinius, qui postea sacris auximatum 

 praefectus fuerat, sanctissimi eruditissimique sacer- 

 dotis desidei'ium perferre diiitius baud potuit: quare 

 illum regredi iussit, et in numerum praeceptoriun 

 seminarii et collegii nostri cooplavit, rhetoremque 

 dixit. Incredibile memorata est quanta animi alacrita- 

 te munus illud susciperet, sive naturali quodam erga 

 politiores litteras amore, sive fratris benevolentia, sive 

 quod erat in fatis ut ab ilio huius loci laudes ad supre- 

 raum dignitatis fastigium eveherentui'. Certe duobus ab 

 bis fratribus, quibus postea Vincentius nepos acces- 

 sit , collegii et litterarum nostrarura gloria , maxi- 

 mumque decus fluxisse videtur. Qua solertia, quibus 

 stimulis, qua patientia pueros in litteris erudiret, -di- 

 cere supervacaneum est: mihique affirmasse sat eiit 

 nullum ab ilio egregii atque peiitissimi praeceptoris 

 officium praetei'missum fuisse. Quanta vero laude 

 scliola eius floruerit, et multi qui Ronum expostu- 

 labant sibi magistrum, atque magna poilicentes in- 

 vitabant, et innumera denique ingenii sui monumenta 

 testantur. Hoc unum de discipulis dicam, missis cae- 

 teris, Rono obtigisse inter auditores suos numerare 

 Petrum Quatrinum illuni, qui in locum eius suffectus, 

 doctoris sui famam pene exequare visus est. Prae- 

 teream et lucensem archiepiscopum, et patavinum, 

 aliosque magna mercede proposita provocasse Ronum, 

 ut oblatum docendi munus acciperet, litterasque in 

 illis praeclarissimis seminariis ecclesiae alumnis tra- 



