320 



deret. Ast ille honore contenlus provinciatn ullro 

 deiatani rcnuit , ac totis viribus auximanis ephebis 

 strenuiorem navare opeiam instituit. Singulos in an- 

 nos liberaliuni disciplinarum expeiimenta piiblicavit, 

 orationesve babuit luculentissimas, in quibus vel re- 

 €ondilae enulitionis, vel ecclesiasticae et sacrae ar- 

 gumenta, eo quo par erat doctrinae et eloquentiac 

 apparati!, disseruit. Quare et Lanfredinio eminentis- 

 simo viro, et Pompeio Compagnonio, qui ei successit, 

 antistili doctissimo doctorumque bominum amantis- 

 simo , et Guidoni Calcagninio denique cardinaH am- 

 plissimo ita carus fuit, ut nemo ante illum: omnes 

 «nim summa benevolentia fovebant, atque in debciis 

 babebant. Compertum babeo, quod nunc affirmem; 

 Compagnonium cupientem incrementis sacrarura Ilt- 

 terarum accademiam condere, sibi adiutorem adiun- 

 xisse Ronum, et veluti illius aedifìcii fundamenta in 

 hmTiine ilio locasse. Quod et feliciter fecisse, even- 

 tus sane probavit. Nam ex Illa palestra eruditissimos 

 prodiere sacerdotes, qui magno ecclesiae nostrae usui 

 fuerunt, et sibi peienne in posleros nomen compa- 

 rarunt. Laus enim illorum adbuc viget , vigebitque 

 dum aliquis virtuti bonisque litteris bonos apud bo- 

 mines erit. Multa in conventibus illis egregie exco- 

 gitata, et politiore stylo descripta recitavit, quae ne 

 hac in re nimius videar, quamquam commentatione 

 dignissima, silenlio praeterire cogor. Verum ctsi brc- 

 vitatis studio obstringar, de monumcnlis ingenii bu- 

 iusce bominis nullo pacto reticere possum, quae in 

 lucem edita opinionem litteratissimi viri in tota Ita- 

 lia et apud extcras gentes etiam amplifìcarunt. F»i- 

 nmm opus, uti ego existimo, a Rono adbuc adolo- 



