321 



sceiite proditum, fuit Apoloyelicon prò Ludovico Mu- 

 ratorio. Vulgavcrat ea tempestate summus ille ani- 

 madversiones quasdam in Francisci Petrarcae carmi- 

 na italica, quae ab Aristarco quodam nimis acriter 

 oppugnatae sunt , ne salva quidem tanti scriptoris 

 dignitate. Ronus prò Muratorio dixit, reiectisque ad- 

 versarii cavillationibus, argutiisque detectis, superior 

 e certamine , bona cum doctorum omnium venia , 

 discessit. Muratorius ìpse gratias patrono suo egit, 

 misitque epistolam perhumanissimam, in qua rectum 

 iudicium, erudi tionem et stylum laudai, affirmatque 

 alios etiam prò se dixisse; neminem praeter Ronum 

 satis sibi fecisse. Quod laudationis genus in homine 

 ilio maximi ponderis, ni fallor, est. Per eadem tem- 

 pora veteri revocata controversia grammatici summa 

 ingenii vi decertabant, an libellus quidam qui Con- 

 solalio Ciceronis inscribebatur Marco Tullio tribuendus 

 esset. Hic saeculo decimo sexto, vix dum in lucem 

 prodierat, maximos clamores in re litteraria excita- 

 verat, multaque de eo et varia doctorum iudicia evul- 

 gata fuere. Lipsius acerbioribus sane verbis repro- 

 bavit, liaud pauci cum ilio. Nonnulli tamen acriter 

 contendebant , Tulliique affirmabant. Riccobonus , 

 aliique emunctioris naris homines arma expediebant, 

 propugnante Carolo Sigonio, viro ab eruditionis copiis 

 paratissimo , et omnibus scribendi latine elegantiis 

 instructo, qui primus librum illuni lypis mandaverat. 

 Lis erat adhuc sub indice, et tunc temporis summa 

 contentione virium redintegrala: cum Ronus, ut mihi 

 videtur, totam penitus enucleavit, nodumque piane 

 dissoluit. Nam, ut ipse ait, ex libello ipso bis terque 

 perlccto tanlam argumentorum copiam et vim hausit, 

 G.A.T.CXXXIV. 21 



