32i 



pietas quae legentiuiii mentcs mira dulcedine capii. 

 Merito itaque optimoque iure Faciolatus , cui terna 

 poernatia in novae nuptae laudein concinnala cum 

 litteris miserai , his verbis illi rescripsit: « Amo in 

 illis nativum ac simplicem dictionis candorem cum 

 dignitate coniunctam , amo rerum pulcherrirnarum 

 delectum, amo texturam, atque ordinem; amo omnia: 

 sed maxime auctorem ipsum. « Decem etiam Theo- 

 criti idyllia latine reddidit, et publici iuris facienda 

 existimavit , in quibus non solum siculi poetae pul- 

 chritudinem admirari possumus, sed virtutes omnes 

 graphice expressas iisdem lineamentis, quibus auctor 

 ornavit. Ipsum Theocritum virgiliano stylo canentem 

 audire putes: in quo certe opere princeps ille fuil; 

 nondum enim Theocrili idyllia a Raimundo Chuni- 

 chio latine conversa in lucem venéranl: opus posthu- 

 mum magni illius viri, et fere decem annis post eius 

 obitum typis mandalum: quod Roni laudem augere 

 nemo inficiabitur. Si quis tumen Roni cum Cunichii 

 interpretatione conferre cupiat, facile intelliget illam 

 Virgilio propiorem, et certa quadam facilitate Cuni- 

 chio iucundiorem esse: elegantiam, fidelitatem, alias- 

 que dotes omnes in ambobus pares. Haud omitten- 

 dum hoc loco vide tur, quod ipsc in proemio lectores 

 docuit: puritatem enim sanctitatemque hominis om- 

 nino indicai, a Illud vero, ait ille, praecipuum est in 

 quo mihi elaborandum censui, ut scilicet, iis omissis 

 quae castilati labem afferro possent, maxime scri- 

 ptoris sententias retinerem, non verbum verbo effe- 

 rens, sed libera quadam utens circuitione, quae magis 

 perspicuitali conduceret, in quo sane duo mihi eximii 

 viri exemplo sunt, qui meo quidem iudicio reliquos 



