325 



longìssime interprotes antficelliint, Annibal Carus et 

 Andreas Anguillara. <( Doctum hunc laborem magni- 

 fìcìs vei'bis Guidoni Calcagninio cardinali moecenati 

 suo dicatum voluit, ut uno tempore et viri eniinen- 

 tissimi beneficia, et hominis sapientissimi merita in 

 lucem proferri videantur. Italicos quoque versus, ita 

 me Deus amet, nobiles ac venustos condidit, in qui- 

 bus ne latum quidem unguem a Petrarca discedere 

 passus est: nam illuni prae caeteris colebat , atque 

 hetruscae poeseos principem esse afifirmabat: quod , 

 temporum ratione habita , facile illi condonandum 

 putarim. Ad illius exemplum igitur se totum flnxit, 

 et candorem venustatemque illius propriis carminibus 

 expressit: quae si interdum spiritu et calore destituì 

 videntur, nunquam tamen sententiis, candore ac ve- 

 neribus careni. Tragoediam quoque conscripsit locis 

 speciosam et recte moratam, quam Titi Manlii Tor- 

 quati nomine nuncupavit. Versus haud tragico colore 

 diferre videntur, sententiis et affectibus vigent: vim 

 tragicam nonnulli desiderant; sed nondum Victorius 

 ille,italicaeMelpomenis alumnus et parens,italis exem- 

 plum dederat. Si cum ilio conferas, cedet : sì cum 

 veteribus, neminì fonasse locum dabit. Multas deni- 

 que orationes sententiarum pendere graves, dictio- 

 numque luminibus illustratas habuit: binas nominabo; 

 Pompei Compagnonii episcopi funebrem laudationem, 

 et divi losephi Cupertinatis panegyrim , in quìbus 

 artis suae haud leve periculum fecit. In resurgentium 

 sociorum coetu , quibus praesidebat , saepe saepius 

 docte ac perpolite disceptavit: dissertatiunculam ta- 

 men unam editam habemus, mira eruditione ac so- 

 brietate elocubratam, cui titulus - Veterum vota prò 



