20 *fcg ) ( §>c?<- 



cere licet, vnde poftremo hanc integrationem maxime 

 memorabilem deducit , quod fit 



s ac n * ac v n 



fe \ x dx __, Cgn *g-« 



J ~ ~u~u ~ ~Qu{*acx*-*uz H- ^i -^ ) 

 vbi quantitates z et w per x ita. definiuntur , vt fit ; 



— n-f-i — - 3 it-t-g — sR-+-« 



,w_w -f- tnac •» T jni6na l c» 



— n_M ( nn— 1) — m-f-i , ( «n — OCg Ti B — t) „ — sW-4-' 



»=_*— ; 7hJT& TT~ri 7n7^a^- x ~~2 etc - 



Cum igitur hae formae z et u adeo in infinitum ex- 

 currere queant ? eo magis eft mirandum , quod for- 



2 ac n 



mula e* x ~ integrale ? idque per expreflionem fatis 

 fimplicem , exhiberi poflit,. Tum vero etiam hoc con- 

 fuetae integralium formae aduerfari videtur , quod quan- 

 titas conftans arbitraria C , per integrationem ingrelTa , 

 quae alioquin nude adiicitur, hic ipfi formae integrali fit 

 implicata. Quod. fingulare phaenomenon fi attentius 

 perpendatur , mox patebit , integrationem illam veritati 

 confentaneam elTe non poiTe,nifi denominatoris pars 



. . , u dz — zdu 



nacx* l uz-\- j- x — 



fiierit quantitas conftans , puta A; tum enim iftud inte- 

 grale in formam naturalem abit ; 



« a c n 



e n X _ !_ 



Au AC 



Num autem res ita fe habeat „ hoc modo explicari 

 poteft : Quoniam quantitates z et u per feries expri- 

 muntur, easque ipfas, quae initio ex euolutione aequatio- 



nii 



