7* DE RESOLVTIONE 



Quam conieciuram confirmaui, oftendens, refolutionem 

 aequationum inferiorum reuera ex hac frrma generali 

 deduci : neque etiam nunc dubito , quin haec conie<ftu« 

 ra veritati iit confentanea. 



4. Praeterquam autem quod inuentto aequationis 

 refoluentis , fi propofita quartum gradum tranfcendit , 

 fit difficiJlima , atque adeo in genere vires noftras ae- 

 que fuperare videtur, atque ipfa propofitae aequationis 

 refjlutio ; ita vt praeter formas fpeciales cafibus Moi- 

 vreanis fimiles nobis nihii admodum fuppeditet : alia 



nfuper incommoda in illa forma obferuaui , quae me 

 eo induxerunt , vt arbitrarer , aliam forte dari fnrmam 

 illi non admodum diffimilem , quae iftis incommodis 

 non cflet fubiecta , ideoque maiorem fpem nobis face- 

 ret, in hoc arduo Algebrae opere tandem vlterius pe- 

 netrandi Non parum autem in hoc negotio proderit, 

 veram formam radicum cuiusque aequationis accuratius 

 perfpexiffe. 



5. Tn forma autem ■ per fuperiorem coniecluram 

 eruta hoc imprimis defidero , quod omnes aequationis 

 propofitae radices non fatis diftincte exprimantur. Etfi 



71 



enim quoduis fignum radicale Va tot valores diuerfos 

 complectitur , quot numerus n continet vnitates , ita 



TI 



Tt, fi (X, 6, C, i, C ^tc. omnes valores formulae V 1 



n 



denotent, pm V a (cribere liceat quamlibet harum fo-r- 



n n n n 



jnularum QV a^V a^V ol } $V a etc. tamen manife- 



ftum 



