DE MOTF CORDJRrM. 247 



2. Quando autem cordae non funt aeqmbiliter 

 craGTae , atque in aliis corporum vibrantium generibus 

 etiamfi fimili modo vfu veoire poteft , vt idem cor- 

 pus plures fonos (imul edat , hi tamen (bni vtcunquc 

 a ratione numerorum 1, 2, 3 > 4- etc. difcreparc 

 pofTunt. Ex quo intelligere licet , quam infirmo nita- 

 tur f mdamento prinupmm illud , cui mmmus in arte 

 mufica artifex de Kameau vniuerfam harmomam fil- 

 perftruendam arbitratur. Ideo (cilicet diuerfos fonos ad 

 harmoniam compofitos effe putat , quod iidem foni ab 

 eadem corda vibrante fimul producantur. Verum prae- 

 terquam iam pridcm firmiflimis rationibus eft demon- 

 flratum , principium harmoniae in firrplicitate ratio- 

 num, quas numeri vibrationum eodem tempore edita- 

 rum inter fe tenent , vnice efle quaerendum \ haec 

 opinio etiam per cordas inaequaliter craflas , quae fo- 

 nos vtcunque difTonos fimul edere poffunt , funditus 

 euertitur* 



3. Ne igitur talibui pnaenomenis , quae corclis 

 vniformiter crafffc» funt propria , nimmm tnbuatur , haud 

 abs re fore arbitror ,. fi cordarum etiam maequaliter 

 crafTarum motum , quantum quidem Anslyfeos fines 

 permittunt , examini fubiecero , eiusque inuefhgationem 

 latiffime complexam inftituero. Maxime autem ardua eft 

 hiec quaeftio ,. atque grauiffimis d tHcultatibus inuoiuta ; 

 hancque ob canfam etiamfi in eius enodatione parum pro- 

 fecero , tamen ampliffimus nobis aperictur campus, vires 

 noftras in analyfi exercendi, hurusque fcientiae limites vite- 

 rius dilatandi Hic igitur non tam ipfius qmefti<>nis, quam 

 traclandam fuidpio, vtilitas eft fpe&anda, etiamfi forte non. 



parum 



