230 



Publici, et ingcnio dignas ibi conderc leges, 

 Quae simul et populi, et regalis commoda gazae 

 Pt'ospiccrent. Dubiis nec iam rationibus ipse, 

 llegis iussa sui caplans, boc munere sese 

 Et dignum exhibnit, quin et maioribus aptum. 

 Namque ipse assiduos impendens rite labores 

 Sic vires oneri applicuit, sic mente animoque 

 Inslitit, ut populi et regis sibi pectora amore 

 Vinxeiit, ac celeri cuisn pervenerit illuc 

 Robur ubi lantae fidei, ac solertia mentis 

 Luce sua primis i'ulgeret honoribus aucta. 

 Seditio sed enim patriis quae irrepserat oris, 

 Atque iterum, vafris auctoribus, inclyta regna 

 Miscere, et regem depellere contendebat, 

 Ipsìus ante novis mentis clarescere nomen 

 Causa fuit veterem in dominum, qui peotinus inde, 

 Mensibus elapsis paucis est reddita postquam 

 Tuta quies, iussit curare impendia regni 

 Proventusque sui; populari namque tumultu, 

 Milite et accito viduata aeraria nummis 

 Insignem probitate virum ingenioque petebant, 

 Cuius Consilio, atque animi virtute volentis 

 Restituì possent, cupidasque avertere fiaudes. 

 Munere qui fungi iussus, mirabile dictu est, 

 Ut vigil ac prudens, ut servantissimus aequi, 

 Nedum versutas comedonum diruit artes. 

 Rebus et angustiis valuit succurrere fisci; 

 Sed simul ut populi incolumis fortuna maneret, 

 Cresceret atque novis band vectigalibus auctum 

 Praestitit aes regni, quod nuper sumptibus impar 

 Max etiam suffecit opes quibus ampia paterent 



