90 



// Laocoonte, carme di Jacopo Sacìoleto, volgarizzato 

 da Giuseppe Bellucci cervese. 



LAOCOON 



tlicce alto terrae e cumulo, ingentisque ruinae 

 Visceribus iterum reducem longinqua reduxit 

 Laocoonta dies, aulis regalihus olim 

 Qui stetit, atque tuos ornabat, Tite, penates. 

 Divinae simulacrum artis: nec docta vetustas 

 Nobilius spectabat opus; nunc alta revisit 

 Exemptum tenebris redivivae moenia Romae. 

 Quid primum, suinmurnve loquat? miserumne pa- 



rentem, 

 Et prolem geminam? an sinuatos flexibus angues 

 Terribili aspectu? caudasque, irasque draconum, 

 Vulneraque, et vcros, saxo moriente, dolores? 

 Horret ad haec animus, mutaque ab imagine pulsai 

 Pectora non parvo pietas commixta tremori. 

 Prolixum bini spiris glomerantur in orbenì 

 Ardentes colubri, et sinuosis orbibus errant, 

 Ternaque multiplici constringunt corpora nexu. 

 Vix oculi sufferre valent crudele tuendo 

 Exitium, casusque feros. Micat alter, et ipsum 

 Laocoonta petit, totumque infraque supraque 

 Implicat, et rabido tandem feret ilia morsa. 



