207 



Nunc arcta tempus rumpere vincala, 

 Clamant rebelles, serviti! iugo 

 Nunc colla subduxisse, duros 

 Ferre nec ullerius tyrannos. 

 Sed qui supremos arduus incolli 

 Cadi recessus, despiciet minas 



Frustra tumentes, atque amaro 

 Excipiet fera caepta risu, 

 Iràquc tandem vindice percitus 

 Voce intonabit turbidus horridà, 

 Vultuque deiectos minaci 

 Sternet humi furibundus hostcs. 

 At me benignus vertice in arduo 

 Sancti Sionis caelicolum Pater 

 Regnare iussit, nec verendum 

 Consilium patiar sileri. 

 Rex ille regum: Tu mihi fìlius: 

 Tu certa proles, dixit; origine 



Tu prodis e nostra, per omne 

 A me hodie generatus aevum. 

 Ergo voluntas quod tua fert, pete: 

 A me regendae iure tibi tuo 



Gentes dabuntur, quaque late 

 Terra patet, tibi cedei orbis: 

 Hinc tu severa iudicii premes 

 Virgà protervos: dissilient tuo 

 Fracti sub iclu, ceu subacto 

 Ficta luto, fragilisque testa. 

 Artem regendi vos modo discite, 

 Sceptrum potenti qui regitis manu, 

 lustàque pallentes libratis 

 Lance reos, dubiasque liles: 



