9 
de oppervlakte des bodems is neêrgevallen, gedurende de tien- 
tallen van eeuwen, welke ongetwijfeld zijn voorbij gegaan, 
sedert de opheffing van het gebergte. De dikte der laag be- 
draagt nu eens slechts 2 voet, elders neemt zij toe tot 25 à 50 
voet en is, naar gelang men hare oppervlakte nadert, meer en 
meer vermengd met vermolmde plantaardige zelfstandigheden 
en overgegaan in eene donkerbruine teelaarde. Een welig, digt 
zaämgegroeid plantaardig bekleedsel bedekt deze aardlaag: 
hier bestaat hetzelve uit grassoorten (lang en Glagah), welke 
eene hoogte van ò à 10 voet bereiken, elders uit struiken of 
hooggroeijend woudgeboomte, welke elk onderzoek bemoeije- 
lijken, en eene wildernis vormen, waardoor het hakmes slechts 
een pad kan banen en waar zelfs aan het opdelven en doorgra- 
ven van den grond , door het vlechtwerk van dooreen gewarde 
wortelen , een onoverkomelijke hinderpaal wordt gesteld. 
Uit dien hoofde zijn de beekkloven in de meeste gevallen het 
eenige hulpmiddel, dat den natuuronderzoeker overblijft, al- 
waar hij, hetzij aan de wanden of, wanneer ook deze met aarde 
bedekt en met wouden overschaduwd zijn, in derzelver bed- 
dingen, met grond kan hopen de gewenschte ophelderingen 
omtrent den geologischen bouw des lands te verkrijgen. Dat 
gedeelte van de oppervlakte des bodems, hetwelk voor bebou- 
wing vatbaar of werkelijk bebouwd is, ligt gewoonlijk 100 à 
500 voet hooger dan het bed dezer kloven: en het is over den 
smallen bodem der kloven, dat de reiziger, die daarbij nu door 
het water waden, dan weder van den eenen blok op een ander 
moet springen, doch steeds druipnat, zijn togt vervolgt, ter- 
wijl ter wederzijde de steile wanden, gevormd door de koppen 
der afgebrokene lagen, verre boven hem oprijzen. Want slechts 
weinige kloven worden door de inlanders bezocht of bieden, 
beneden op den bodem , eene voldoende ruimte aan ‚ ten einde 
tusschen het water en de steile wanden een voetpad te kunnen 
aanleggen. In den regentijd, voornamelijk gedurende de maan- 
den December, Januarij en Februarij is hij daarenboven nog 
blootgesteld aan het gevaar om door een plotseling bergafwaarts 
snellenden banjer overvallen en medegesleept te worden, wan- 
neer, namelijk, de wanden te steil zijn om ter zijde te ontvlieden, 
of geene boomen gevonden worden, waar hij in klauteren kan. 
