24 
koopsbaai grenzen, worden banken van vulkanische rotspuin- 
brokken aangetroffen, welke slechts weinig afgerond zijn; deze 
banken strekken zich mijlen ver uit en loidslien, althans ten deele 
eene ‘verbazende dikte, hoewel zij onder water zijn afgezet en, 
hetgeen zich duidelijk laat bewijzen, als een lid der tertiaire 
formatie mogen beschouwd worden: L. n°. 617 en volg. nes. — 
80. In eenige andere streken, b. v. in de oostelijke gedeelten van 
Zuid-Bantam worden grijze, fijne of althans niet zeer grove, 
harde kwartsachtige (met zuren niet opbruisende) zandsteenen 
gevonden, waarvan de lagen eene dikte van 2 à 5 voet hebben; 
ter plaatse waar dezé lagen afwisselend voorkomen met lagen 
van bitumineusen schiefer-thon en met werkelijke kolen-vlot- 
ten, die eene donker zwarte kleur en sterken glans hebben, doen 
zij eerder aan de steenkolen-formatie denken, dan aan eene 
jongere vorming, waarin de bruinkolen worden aangetroffen: 
L. n°. 497, 501 en andere nummers. Inde kalkachtige zandsteen- 
soorten, vermeld onder n°. 5 en 4, worden namen kolenkied. 
dingen aangetroffen, ten hoogste vindt 
nesten of dunne aderen van fossile kolen. —9°. In zeer vele oor- 
den bezitten de zandsteenen eene kogelvormige structuur, welke 
zij onveranderd over eene groote uitgestrektheid vertoonen. Zij 
bestaan alsdan uit knollen, van de grootte van eene vuist tot die 
van een hoofd, zijn meer of min kogelrond en hebben allen, na- 
melijk die, welke in dezelfde streek worden gevonden, bijna eene 
gelijke grootte. Zij herinneren ons aan de kogelvormige afzonde- 
ring van vele dioriten en basalten, en liggen nu eens meer, dan 
weder minder zaämgepakt op elkander. Zij bestaan of uit eene 
gelijke, namelijk, tamelijk losse, grijze zandsteenmassa als het 
gesteente, hetwelk de ruimten vervult, die tusschen dezelven 
worden aangetroffen, of zij bezitten eene meerdere hardheid; is 
zulks het geval, dan vertoont de massa, welke de tusschenruim- 
ten vervult, eene meer grijsachtige kleur, terwijl de kogels een 
bruinachtig grijs koloriet hebben. Zij zijn, namelijk, gekleurd 
geworden door ijzeroxyde-hydraat. Zij hebben steeds eene regel- 
matige schilferachtige structuur, even als eene ui, zoodat zich 
de eene schil na de andere laat losmaken, totdat eindelijk de 
kern wordt aangetroffen, welke immer harder is dan het overige 
gedeelte, doch gewoonlijk insgelijks uit zandsteen bestaat; som- 
