124 
L. no. 554: monocotyledonische bladeren, overeenkomende 
met Scitamineën- (Elettariën) bladeren. L. n°. 555: monocoty- 
ledonische bladeren, welke op die van Palmen, namelijk, van 
Licuala-soorten gelijken. L. no. 556—561: zes verschillende soor- 
_ten van dicotyledonische bladeren. L. ne. 562: fossile stengels en 
dunne takken. L. n°. 565: versteende dikke takken en stammen. 
L. n°. 564: slechts ten deele versteende, meerendeels vermolm- 
de wortelen, met zeer gave, lichtkleurige, witachtige vezelen, 
welke in lange hetzij regte of gekromde pijp vormige hollighe- 
den van het gesteente, even als bundels dunne touwtjes, be- 
sloten liggen. Deze pijpen, zulks is ten duidelijkste blijkbaar, 
zijn de afdrukselen van voormalige wortelen, waarvan, nadat 
dezelven gedeeltelijk vermolmd zijn geraakt, deze holle ruimten 
overgebleven zijn. Somtijds zijn deze draadbundels door een 
koker van zwavelijzer omgeven; op enkele plaatsen heeft het 
hout slechts eene geringe verandering ondergaan, zelden is 
het door kalk-spaath versteend geworden, gewoonlijk daaren- 
tegen is, behalve de draden, slechts een bruinkleurige molm 
in de holligheden overgebleven. De draden bezitten nog eenen 
aanmerkelijken graad van vastheid en kunnen als haarbundel 
ter lengte van à1 voet uit deze holligheden getrokken worden. 
_— Dat alhier, in eenetertiaire laag, welke ter hoogte van 940 voet 
door andere, — overblijfselen van zeegedierten bevattende — 
lagen is bedekt, plantaardige zelfstandigheden voorkomen, 
die zulk eene geringe mate van verandering hebben ondergaan, 
laat zich misschien verklaren uit de thonachtige hoedanigheid 
van het medium, dat dezelven omsluit; dit medium toch bevat 
slechts eene geringe hoeveelheid koolzure kalk of kiezelzuur, 
welke als middel ter versteening hadden kunnen dienen. 
Lwavelijzer echter wordt niet zelden in deze tuf-massa aange- 
troffen, ja, de fossile houtdeelen zijn niet zelden hier en daar 
bedekt met dergelijke kristallen, welke eene dikte van 1 duim 
hebben. Nadat deze plantaardige zelfstandigheden eenmaal 
overtagen waren met modder en deze was verhard geraakt, 
kon noch lucht, noch water tot dezelven doordringen. 
Het woud, hetwelk te dezer plaatse door een vulkanischen 
modderstroom, zaämgespoelde vulkanische asch en gruis, 
werd overstelpt, verwoest en in den modder begraven, be- 
bad 
