165 
met elkander af, terwijl het gras, hetwelk op de smalle voor- 
sprongen tusschen de verschillende banken wortel heeft ge- 
schoten, in horizontaleen ten opzigte van elkander evenwijdige 
strepen voortloopt, wier heldere kleur een levendig kontrast 
vormt met den zwartachtigen conglomeraat-wand. 
De puinbrokken hebben eene grootte van Î duim à 10 voet, 
komen even veelvuldig afgerond voor als met scherpe kanten 
en nemen in aantal af naar gelang zij grooter van omvang zijn. 
In de meeste streken bestaat het conglomeraat uit dergelijke 
stukken, dat er voor één puinbrok van de grootte van 1 
voet, honderden in het rond worden aangetroffen, welke slechts 
een vierde van een voet middellijn hebben. 
De gansche streek is op de vreesselijkste wijze van een gere- 
ten; bevinden wij ons boven op den rand, dan worden wij door 
een ijzingwekkend gevoel bevangen, wanneer wij het oog slaan 
in de duistere spleet der tji Saär, welke 1,800 voet diep in het 
gebergte is uitgegroefd; staat men daarentegen beneden aan 
het strand, ter plaatse waar de tj1 Saär zich in de Wijnkoops- 
baai stort, dan ziet men met verbazing door de enge spleet 
opwaarts naar den wand, die op den achtergrond, in strepen 
afgedeeld, bij wijze van terrassen, gelijk een andere hebgoene 
sche toren oprijst. 
Aan de zuidelijke zijde van het tji Saär-dal loopt deze wand uit 
in den oedjoeng Sodon parat, waarvan de oedjoeng Tjimaling, 
welke digter bij de monding der beek ligt, eene nevenkaap is. 
De lijsten, welke aan de benedenhelft van de conglomeraat- 
bank worden afgezet, zoo mede de jukken en de zijwaarts afda- 
lende ribben van het Mêsigit-gebergte, zijn zoo ontzaggelijk 
smal en steil, dat zij met niets beter kunnen vergeleken worden 
dan met de gedaante van eene bijl of wig. Over den scherpen 
kant, — de snede, — dezer jukken loopt een pad, dat van Tji- 
djapoen naar het aan ’t strand gelegen dorp Tjisaär voert. 
Eerst klautert men 4 à 500 voet diep benedenwaarts langs de 
voorsprongen en uitstekende bulten” van den conglomeraat- 
wand, ten einde de middenste, hoogste rib te bereiken, de 
eenige waardoor de muur met den Mèsigit is verbonden. Over 
deze rib zet men zijn togt voort, terwijl ter wederzijde onbe- 
klimbaar steile wanden ek verscheidene honderd voet diep 
