166 
uitstrekken; dikwerf ziet men zich genoodzaakt op handen en 
voeten voort te kruipen, dewijl de nok van dit juk op vele 
plaatsen zoo smal is, dat men er zich zeer gemakkelijk schrijde- 
lings op kan nederzetten, waarbij het nog menigwerf het geval 
is, dat zij niet in eene horizontale, maar in eene vrij steile 
rigtng naar beneden loopt, om zich elders weder even steil 
te verheffen. Slechts de inboorlingen dier streek loopen vlug 
en zonder vrees over dergelijke paden. 
Uit zulke scherp toeloopende rotsgraten bestaan insgelijks 
de jukken van het Mêsigit-gebergte. De zijwanden zijn bijna 
allerwege onbeklimbaar steil, en slechts de nokken bieden de 
eenige gelegenheid aan, waar de reiziger zijn togt over het dui- 
zeling wekkende pad kan voortzetten. 
Een onderzoek van dit gebergte, hetwelk zulk eene zonder- 
linge gestalte bezit, dat in zoo vele deelen is gesplitst, dat zulke 
smalle, aan de bovenzijde scherp toeloopende jukken heeft, 
leert ons, dat het even als de ribben, welke uit de benedenhelft 
van den wand des hooglands uitsteken, gevorind is uit een 
vulkanisch massa-gesteente, terwijl al het gesteente, hetwelker op _ 
rust, — en dit heeft eene dikte van 900, in sommige gedeelten, 
1,200, ja, zelfs 1,600 voet, — eene conglomeraat-formatie van 
dezelfde rotssoort is. De vaste rots der ribben is door middel 
van enge spleten, die elkander in velerlei rigtingen doorkruisen, 
in onregelmatige, scherphoekige stukken afgezonderd en bestaat 
uit eene fijnkorrelige, basaltische trachiet-soort, welke insge- 
lijks in eenige gedeelten van het hoogland te voorschijn komt, 
namelijk, in die diepe kloven, alwaar de rotstoppen, door dit 
gesteente gevormd, zeer hoog oprijzen. Dit is onder anderen 
het geval im de nabijheid van het dorp Tjigoeloesoer, alwaar 
zich de scheeve, rhombische afzondering van het gesteente 
duidelijk laat waarnemen, zoo mede nog verder zuid west- 
waarls van Fjidjapoen, namelijk, aan den oever der tjì Kon- 
tang, 1; minuut beneden de moara tj1 Mas, alwaar het fijne, 
zandsteenachtige conglomeraat: L. n°. 622, de bovenste laag 
vormt. Wijders worden ontblootingen van dit gesteente aan- 
getroffen ten zuidoosten van Tjidjapoen, in de bedding der Uji 
Mas, en nog duidelijker noordoostwaarts van dit oord, aan de 
tjoeroek Kiara van de beek Soro, welke op een afstand van 5 
