168 
achtig wordt, dat er slechts nog enkele groote brokstukken on- 
der voorkomen en hetzelve tevens eene steeds meer en meer 
duidelijk wordende laagsgewijze verdeeling vertoont. Tamelijk 
grof is-hetzelve tot aan de kloof der tji Koös. Zuid waarts echter 
van deze kloof, in het bed der tj1 Bakoeng, welke door een pla- 
teauachtig, vlak gedeelte van het hoogland stroomt, vormt het- 
zelve de banken van den groven zwartachtig groenen zand- 
steen: L. n°.551, welk gesteente aan de zuidelijke zijde der beek, 
namelijk, op dat rijzende gedeelte van het terrein, hetwelk in den 
oedjoeng Gowah santja uitloopt, met de kalksteenbank: L. 
n°, 552, is bedekt. 
Alle lagen hebben alhier eene tamelijk horizontale rigting 
en grenzen ten zuiden, — door overgrijping — aan de lagen 
van den Linggoeng-muur, welke onder een hoek van 25 à 30 
graden naar het noord-noordoosten hellen. 
Uit deze wijze van ligging mag met grond worden opge- 
maakt, dat het conglomeraat is afgezet geworden op reeds vroe- 
ger aanwezige lagen en waarschijnlijk eene dalspleet tusschen 
dezelven vult, ter plaatse waar een gedeelte dezer oudere lagen 
door het opgestegene eruptie-gesteente is verbrijzeld geworden. 
Nadat dit conglomeraat afgezet was, nadat hetzelve reeds een 
gedeelte van het (submarine) laagsgewijze gebergte vormde, 
zoodat — gelijk zulks geschiedde ten zuiden van de tji Ka- 
woeng, — koralen bouwende poly pen en Anneliden zich daarop 
konden vasthechten en de poreuse kalkbank: L. no. 552, konde 
gevormd worden, eerst toen werd. het, benevens de gansche, 
ten deele endogene, ten deele neptunische basis, waarop het- 
zelve rust, opgeheven tot de hoogte, welke het thans bereikt. 
De lagen, welke vroeger alhier aanwezig waren en ten ge- 
volge van het opstijgen van het Mêsigit-gebergte door de vul- 
kanische rots werden verbrijzeld, dragen thans het hunne 
bij om, in den vorm van zand en gruis, de ruimten tusschen 
de puinbrokken te vullen. De vreemsoortige rotsbrokken, zoo 
als de augietporphier: L. n°. 624, en het diorietische gesteente: 
L. ne. 625 en 626, welke daaronder worden aangetroffen, zijn 
waarschijnlijk fragmenten van een nog dieper in de aardkorst 
verholen liggend massa-gesteente, dat insgelijks doorbroken 
en in brokstukken mede opwaarts gedreven werd. Dergelijke 
