4 
186 
lijk overal elders aan de zijden van dit gebergte het geval is, maar 
daalt van de hoogste nok der keten eensklaps loodregt, of althans 
bijna loodregt benedenwaarts. Aan dezen kolossalen, meer dan 
500’ hoogen, van het zuid westen naar het noordoosten uitgestrek- 
ten muur „goenoeng Pamoeran” is het, dat zich de laagsgewijze 
verdeeling van het conglomeraat, benevens het hellen der la- 
gen onder een hoek van 40 à 450 naar het zuiden laat bespeu- 
ren. Aan den voet van dezen muur worden de ingangen van 
5 holen gevonden, waarin echter, naar het verhaal der Javanen, 
geene waalse nestelen. De opening van een dier holen, be- 
neve he achtergrond dezer bogt, liggen thans boven het 
hoogste peil der zee, niettegenstaande nik buiten twijfel mag 
geacht worden, dat het uitholen van den muur en het ontstaan 
der grotten aan de werking der baren moet worden toegeschre: 
ven. Op grond hiervan mag men aannemen, dat de kust in la- 
teren tijd is opgeheven geworden. In de nabijheid van de gowah 
Gèdé heeft het loodregt nederdalende gedeelte van den wand, 
dat is, van den kustmuur, bij het ebgetijde eene hoogte van 80 
voet; langs dezen muur nu dalen der zwaluwnestplukkers 
door middel van ladders, vervaardigd uit aaneengeknoopte ro- 
tanstrengen, benedenwaarts; de bodem der hier boven bedoelde 
holen, zoo mede die van alle anderen, waarin thans zwaluwen 
nestelen, wordt voortdurend door het zeewater bedekt. Slechts het 
verst verwijderde gedeelte, de ware achtergrond der gowah Dahar 
en die van eenige weinige anderen liggen droog. De alhier aan- 
wezige vogelnestholen zijn, in de rigting van het oosten naar het 
westen, de volgenden: gowah Dahar, Gêdé, Wolo — tot deze 
grot worden nog 4 kleinere holen gerekend, welke insgelijks aan 
den voet van den Pamoeran worden aangetroffen, namelijk, Te- 
mon, Lengkong, Rendilan en Djoembloeng, waarin slechts 
weinige of volstrekt geene nesten worden gevonden, — verderop 
Nogosari en Medjingkêla; de beide laatsten liggen het meest 
westwaarts, naar de zijde van Aja heen. 
Aan het oostelijke uiteinde der bergketen loopt de kust in 
eene noordelijke rigting land waarts in; zij vormt op die wijze 
eene kleine zandachtige baai, welke aan hare oostelijke zijde door 
eene uitstekende en naar het zuiden gerigte rotsspits, oedjoeng 
Manangkang wordt mente: Door den hoek, welke dese rots- 
