202 
eene rotspleet, die zoo eng is, dat men door middel van eenige 
boomstammen, eene brug daarover heeft kunnen daarstellen, 
want de bovenste randen der spleet zijn slechts 50 voet van 
elkander verwijderd. Door deze naauwe, doch zeer diepe rots- 
spleet „tjoekang Rawon” stort zich met woeste, dwarrelende 
vaart het zaämgestuwde water dezer aanmerkelijke rivier. Dat 
gedeelte van het gebergte, hetwelk alhier ontbloot is, bestaat uit 
een puingesteente, waarvan de brokstukken eene dikte van 1 à 
12, doch gewoonlijk slechts van 4 duim hebben; zij zijn hoekig, 
doch aan de hoeken veelal afgerond en gevormd uit zwartach- 
tige basalt-, grijze trachiet- en groene dolerietische en diorieti- 
sche rotssoorten, benevens uitdigten kalksteen, welke allen door 
digten koolzuren kalk tot een vast en compact geheel zijn veree- 
nigd. Enkele brokstukken hebben eene grootte van ò voet; die, 
welke uit kalksteen bestaan, zijn meer afgerond dan de overigen. 
De regter of noordelijke zijde der kloof behoort reeds tot het 
doorbrokene zandsteengebergte, welks buitenwaarts gekeerde 
helling, die naar Radjamandala is gewend, door verbazend 
dikke kalkbanken is omgeven. Volgt men de rigting, waarin het 
puingesteente zich aan den linker, dat is, zuidelijken dal- 
wand uitstrekt, — aan de zijde van het plateau, — van de bed- 
ding af hooger opwaarts tot aan den bovensten rand der kloof, 
klimt anen tot dat einde 5 à 400 voet hoog, dan ontwaart men 
dat de stukken, waaruit het conglomeraat is zaämgesteld, al- 
lengs kleiner worden en te gelijk zeldzamer voorkomen, terwijl 
het verbindingsmiddel, de koolzure kalk, meer en meer de 
overhand neemt. Dit laatste is inzonderheid het geval aan den 
oever der nevenbeek (tji) Tjatjabang, welke zich lager stroom- 
afwaarts dan de plaats, waar de tjoekang Rawon wordt gevon- 
den, van den hoogsten rand der kloof in de bedding der tji 
Taroem stort. Hier heeft de brekzie eene verdeeling in vlotten, 
ter dikte van 2 à 5 voet, welke door loodregte reten meer of min 
in vierkante stukken zijn afgedeeld. Deze vlotten of kleine ban- 
ken verdienen eerder den naam van digten kalksteen dan dien 
van brekzie: L. n°. 851, dewijl hier slechts kleine, hoekige puin- 
brokken van vulkanische steensoorten, van de grootte eener 
zaadkorrel tot die eener hazelnoot, in de kalkmassa ingekneed 
worden gevonden; in sommige gedeelten dezer banken liggen 
