215 
kleur heeft, zoodat de gezamenlijke dikte der —e- horizontaal 
liggende — lagen, die aan den wand ontbloot zijn, te rekenen 
van den bodem der beek, 50 voet bedraagt. Tusschen de lagen 
1 en 2 heeft het beekwater hier en daar eene horizontaal ge- 
rigte, spleetvormige kloof uitgespoeld. In L. no. 744-—747 zien 
wij de puinbrokken dezer brekzie in hunnen verschillenden 
toestand, naar mate zij nog frisch of reeds meer verweerd zijn. 
Beneden de zoo even genoemde kloof verwijderen zich de 
wanden van elkander, verbreedt zich de dalbodem weder tot 
eene kleine vlakte, gevormd door de rolsteenbank, waaruit de 
warme bron n°. 20 ontspringt; ook hier is de groene brekzie de 
liggende laag en rijst zij op menigvuldige plaatsen in de bed- 
ding der beek op uit de rolsteenen, welke haar bedekken. Ver- — 
der benedenwaarts nadert de wederzijdsche voet der bergen, 
namelijk, van den g. Soebang aan de eene of regterzijde en de 
groenkleurige conglomeraat-bank aan de andere of linkerzijde 
der beek, elkander op nieuw en vormen zij andermaal eene ka- 
naalvormige rotskloof, aan welker linkerwand het conglome- 
raat ten duidelijkste eene laagsgewijze verdeeling vertoont. 
De goenoeng Soebang bestaat uit eene groenachtig grijze, 
meer trachietische dan diorietische steensoort: L. no, 7538—759. 
Hij rijst op, als eruptie-berg, in de onmiddellijke nabijheid van 
den voet des breukrands van de bergschots Tjidamar, aan den 
voet van den 1,550 hoogen, in evenwijdige lagen afgedeelden 
Brengbreng-muur. De smalle spleet tusschen beiden is ten deele 
met rolsteenen en gruis, ten deele met de straks beschrevene 
grove brekzie gevuld, en herschapen in een vlakken bodem, 
welke hier breeder, elders smaller is. De groene brekzie wordt 
nergens elders in eenig gedeelte van het dal gevonden dan aan 
den voet des g. Soebang, terwijl zij, als het ware, het uitwen- 
dige bekleedsel van dezen berg vormt. Te regt mag deze brekzie 
derhalve worden beschouwd als een wrijvings-conglomeraat, ge- 
vormd bij het opstijgen van den g. Soebang, die tevens de 
eenzijdige opheffing veroorzaakte van den Brengbreng. De 
puinbrokken, welke thans den dalbodem bedekken, werden 
hierop voor een gedeelte onder water uitgebreid en meer of min 
duidelijk afgedeeld in banken, wier vorming derhalve jonger 
is dan die der laatstgevormde, bovenste laag van den Breng: 
