221 
niet gepeilde diepte aangevuld met kwarts-puinbrokken ; deze puin- 
brokken, waar tusschen kleinere stukjes kwarts, zand en aarde 
worden aangetroffen, zijn ten getale van millioenen hier opge- 
hoopt en vormen de horizontale oppervlakte des bodems, waar- 
uit slechts hier en daar een grootere kwartsblok bultvormig 
oprijst. De aarde, welke tusschen deze blokken wordt gevonden, 
heeft eene bruine kleur tot op eene diepte van 5 voet, gaat ver- 
volgens in het geelachtig helderbruine over, is hier en daar wit, 
thonachtig, als ware zij ontstaan ten gevolge van het verweêren 
van ongelijksoortige gesteentemassa’s. Op enkele plaatsen treft 
men in deze aarde brokstukken van eene harde, doch snijd bare, 
aardachtige tuf, welke eene bruingele kleur bezit; deze brok- 
stukken hebben eene grootte van 5 à ò voet en het is hierin, 
dat de afdrukken van bladeren: L. n°. 551—555 voorkomen, 
welke wij op bladz. 125 hebben beschreven. 
De blokken, welke ik door nagraving ter diepte van ò à 10 
voet heb blootgelegd, zoo mede die, welke door de werking van 
het beekwater uit de massa zijn losgespoeld en opde beddingen 
verstrooid worden aangetroffen, hebben allen eene onregelma- 
tige gedaante, zijn aan de hoeken afgerond, knoestig-bultig, met 
groeven en holen van verschillenden vorm aan de oppervlakte 
voorzien, en hebben deels eene grootte van 4 à Si somtijds 
van 8 voet. Bijna allen zijn zij aan de oppervlakte bruinkleurig 
en glad; twee derde gedeelte er van is gevormd uit bruinachti- 
gen hoornsteen, terwijl slechts een derde uit witachtig kwarts 
bestaat. Andere kiezelsoorten komen hier niet voor. Vele puin- 
brokken zijn slechts ten deele verkiezeld en bestaan nog voor 
een gedeelte uit bijna onveranderd geblevenen kalkmergel, 
waarin zelfs nog sporen worden aangetroffen van fossile schel- 
pen en koralen. Menigwerf vindt men in één en denzelfden blok 
poreuze of digte hoornsteen- en kwarts-zelfstandigheid, van 
verschillende soort en kleur, vermengd en afgewisseld met 
onverkiezelden mergel, terwijl een trapsgewijze overgang tus- 
schen deze verschillende deelen wederkeerig plaats heeft. 
Slechts weinige dier puinbrokken vormen eene compacte, digte 
massa; meerendeels zijn zij zeer ongelijkvormig van structuur, 
hier digt, elders vol holen, terwijl velen door en door poreus 
zijn en eene menigte groote en kleine holligheden en spleten 
