234 
vlakte van het gesteente uitmaakt, gewoonlijk eenigzins in het 
bruinachtige overgaat. De strepen, welke op eene verschillende 
wijze zijn gekleurd, bestaan uit even zoo vele verschillende 
kwartssoorten, waaronder hoorn- en vuursteen, benevens chal- 
cedoon het igvuldigst word getroffen. Deze banden loo- 
pen nu eens lijnregt en evenwijdig ten opzigte van elkander, — 
zoo als de zijwaartsche deelen in J. IIL Figuur 19, — dan weder 
keeren zij in zich zelven terug, vormen zij zonen en loopen zij hier 
in een kring, elders in den vorm van vierkanten, — zoo als in 
het centrum van Figuur19, b, — of lang uitgerekte driehoeken: 
verre weg het menigvuldigst vindt men gelijkzijdige, zoowel 
stompeals volkomen scherphoekige driehoeken t) — gelijk het ge- 
valisin het centrum van F iguur19,a, — welke elkander omslui- 
ten, en‚ naar gelang zij het middenpunt meer en meer naderen, 
telkens kleiner van omvang worden. De dric zijden van denzelf- 
den driehoek, — van dezelfde zone, — komen met elkander in 
kleur en hoedanigheid volkomen overeen, doch worden telkens 
afgewisseld door andere driehoekige banden, — zonen, — die 
van de voorgaanden zoowel in kleur als in hoedanigheid ver- 
schillen. Zoowel bij deze onyxen, als bij die, welke te Bandar- 
sari worden aangetroffen, bespeurt men bij gevolg ten duide: 
lijkste, dat zij tusschen sahlbanden symetriek zijn gevormd; 
zij omvatten een centrum, hetwelk, naar gelang der gedaante 
van den puinbrok zelven, bij deze rond, bij anderen vierkant of 
driehoekig is, en of geheel en al gevuld, of als drusenruimte 
met kristallen bezet is; zelden gebeurt het, dat men een hol, 
Pijp vormig centrum ontmoet. De meeste puinbrokken zijn lang- 
werpig, hunne dikte is derhalve geringer dan hunne lengte; 
zij doen zich bij gevolg aan het oog voor als fragmenten van 
voormalige pijpen, welke eene oncffene, knobbelachtige opper- 
vlakte hebben, die gewoonlijk bruinkleurig, als het ware 
schorsachtig is. Zie verscheidene dier steensoorten hrs Lioeno. 
10191026. Snijdt men de verlengde deelen der F iguren 19, a 
en b, ter plaatse waar zich de gestippelde lijnen bevinden, af, 
zoodanig dat slechts het middenste gedeelte overig blijft, zoo 
*) In vorm komen zij overeen met hetgeen men, met botanische kunsttermen, 
Ï ris. 
heet: trigonus, triqueter en triangula 
