249 
Deze kolenvlotten, welke in het binnengedeelte van Ban- 
tam worden aangetroffen, komen, wat betreft hunne hoeda- 
nigheid, bijna allen met elkander overeen. Het uitgaande der 
lagen er afgerekend, alwaar de kool meer of min verweerd, 
bruin, onzuiver, aardachtig is geworden, zoo bestaan zij uit 
eene compacte, homogene, digte kool. In de meeste vlotten 
of in de meeste deelen dezer vlotten, laat zich, althans 
met het bloote oog, geene houttextuur meer bespeuren; 
de kool kleurt niet af‚ is week, ligt van gewigt, levert 
een zwartachtig bruin poeder, wanneer zij fijn gewreven 
wordt, is vlak schelpachtig-op de breuk, met gladde breuk- 
vlakken, heeft eene pikzwarte kleur en een sterken vetglans: 
slechts stukken, welke van het uitgaande der lagen zijn ge- 
nomen, missen allen glans. Aan de lucht blootgesteld zijnde, 
wordt deze kool door reten, die elkander onder regte hoeken 
snijden, gespleten, ten gevolge waarvan zij afgedeeld wordt 
in louter kleine, vierkante stukken, welke zich zeer gemakke- 
lijk van elkander laten scheiden. Geene sporen van ijzerkies 
laten zich in haar waarnemen; onder *de bruinkolen be- 
hoort deze soort tot de zeer bitumineuse (veel waterstof hou- 
dende) pikkolen. Bij het branden zwellen zij eenigzins, doch 
bakken slechts weinig te zamen. 
Deze fossile kolen, welke in de centrale gedeelten van Ban- 
tam, nabij Bod ong manik en mangkoe, voorkomen, werden ten 
jare 1826 ontdekt door den overleden botanicus Spanoghe, 
Assistent-Resident van Lèêbak; in 1827 werden zij onder- 
zocht door H. Macklot, en 10 jaar later, namelijk, in 1857, 
door L. Horner. Van de berigten dezer drie onderzoekers, die 
allen- zijn overleden, is slechts het reeds vroeger vermelde 
korte „Verslag” van Horner in het licht verschenen. De streek, 
waarin zij zijn gelegen, werd in 1828 door den officier der 
genie W. CG. von Schierbrand opgenomen en op kaart gebragt. 
De regelmatige, laagsgewijze vorming van het steenkolen be- 
vattende gebergte werd door Horner niet opgemerkt, of 
wel hij was van oordeel, dat de ligwijze horizontaal was, 
uithoofde hij dit gebergte verwarde met de bovenste, jongst 
gevormde lagen, — de Bantam-tuf, de laag, waarin de ver- 
kiezelde boomstammen worden aangetroffen, enz; ten gevolge 
