254 
deze beek volgt men, terwijl men de hoofdbeek Karang ten 
zuiden van zich houdt. — 12°. In de tji Sekékarang, b; dit 
bestaat uit eene zwarte, glanzende steenkool, en loopt dwars 
door de bedding der beek, doch was zoodanig met zandsteen- 
blokken bedekt, dat het niet mogelijk was hetzelve naauw- 
keuriger te onderzoeken. Worden in de lager liggende stre- 
ken van het dal tot aan deze plaats slechts grijze, witachtig 
grijze, ja, zelfs geheel witte en zeer dikke thon-lagen aan- 
getroffen, waar aries de kolenvlotten ingesloten liggen, 
zoo hebben alhier, in de meer zuidelijke, hooger gelegene 
streken der dalhelling, welke naar den goenoeng Gompol 
oprijst, grofkorrelige, kwartsachtige, heldergrijze, zelfs witte 
zandsteenlagen de overhand. Uithoofde nu alle lagen, eenige 
geringe, slechts plaatselijke afwijkingen daargelaten, van 
het westen naar het oosten zijn gerigt en loodregt staan, of 
althans slechts op enkele plaatsen hier iets naar het noor- 
den, elders eenigermate naar het zuiden hellen, gelijk uit 
het vroeger gemelde en hier later volgende kan worden ge- 
zien, zoo is het duidelijk, dat het gansche tertiaire gebergte 
alhier is omgekanteld, dat het op den kop staat; wijders dat 
de dalen voornamelijk door uitspoeling zijn ontstaan in de 
thon-lagen, welke gemakkelijker door de werking van het 
water konden weggerukt worden ‘dan de overige gesteente- 
soorten; dat deze dalen dezelfde rigting hebben als de strek- 
king der lagen en ter zijde begrensd zijn door ribben of kete- 
nen, die eene gelijke rigting hebben, doch uit eene zand- 
steensoort bestaan, welke niet zoo ligtelijk door het water 
kon worden opgelost. Zoowel boven als beneden het twaalfde 
vlot zijn de zandsteenlagen doortrokken met vele kool- 
aderen, ter dikte van 4 duim à 4 voet, die allen van het 
westen naar het oosten loopen, en uit eene zeer fraaije 
gitzwarte, sterk blinkende kool bestaan: L. n°. 504. — 
15°. In de tji Sekékarang, b; de kop van dit vlot, hetwelk 
eene dikte heeft van 13 voet, ontwaart men aan eene zeer 
steile zandsteenhelling; het wordt aan de eene zijde begrensd 
doorseene thon-laag, aan de andere zijde door eene blaauw- 
ige, fijn korrelige zandsteenlaag. Aan den regteroever 
der beek is, door eene hanno eene kolenmassa ont- 
