259 
Boven (in de dekkende van) het twaalfde vlot, in de nabijheid 
der tji Karang, werd de verkiezelde boomstam: L. n°. 500%, 
gevonden, welke omringd is met eene korst van pikkool, dic 
innig met den hoornsteen is zaàmgebakken. Zie hieromtrent 
het voorafgaande "7de hoofdstuk, bladz. 255 tot 245. Maar boven- 
dien worden in de beddingen der beken zeer vele hoornsteen- 
blokken gevonden, waarin geene houtstructuur meer te on- 
derscheiden is; zij zijn uit de lagen losgespoeld en bestaan 
uit eene digte, van buiten geelbruine, van binnen zwart- 
kleurige kiesel-massa: L. n°. 481, 487, 488. — Aan de mon- 
dingen der nevenbeken, bij voorbeeld, aan de monding der 
tji Karang, waardoor zij zich in de hoofdbeek Siki werpt, lig- 
gen puinbrokken en rolsteenen van al deze verschillende 
steensoorten, benevens kalkstukken, die een grooten rijkdom 
aan petrefacten bezitten en van den g. Tanggil afkomstig 
zijn, in een bonten mengelmoes dooreen. De zandsteenstuk- 
ken, welke aldaar vermengd voorkomen tusschen de kalk- 
steenbrokken: L. n°. 477, bruisen op, wanneer zij met zuren 
worden behandeld, hetgeen niet het geval is met die, welke 
zich nog op hunne oorspronkelijke ligplaats bevinden. 
Begeeft men zich verderop in het tji Siki-dal, verwijdert 
men zich in eene noordelijke rigting van deze in de nabij- 
heid der kust gelegene bergachtige streken, welke wij hierboven 
hebben beschreven, dan treft men meer fijnkorrelige, weeke 
zandsteensoorten aan dan vroeger het geval was;met zuren be- 
handeld wordende: L.n°. 478, 479, a, 480, bruisen zij op, en be- 
vatten daarenboven overblijfselen van zeeschelpdieren, doch 
nergens vindt men nog eenig spoor van een kolenvlot. Deze worden 
Kades idee EER d r fl lig ‚kwarts- 
1 
bel ‚vraa 
4 Ee es 1 a 
achtige, geene petref: v en 
Gene kalkhoudende, weeke zandsteenen wisselen slechts af 
met grijze thon-lagen, waar tusschen hier en daar nog eene 
enkele zwartkleurige, bitumineuse thon-laag: L. n°. 479, b, 
Ja, somtijds op enkele plaatsen nog een afzonderlijk, laag- 
vormig nest van gemeene, bladerige bruinkolen: L. n°. 507, 
gevonden wordt, waarvan de bast nog zeer duidelijk van de 
houtachtige zelfstandigheid kan onderscheiden worden: vele 
van de thon-lagen bevatten eene groote menigte teerlingvor- 
