510 
bedekt. Het koraalrif is derhalve ter wederzijde door kalkbanken 
begrensd, die meer en meer door de baren verbrijzeld en aan de 
zeewaarts gekeerde zijde weggeslagen worden , terwijl het rif daar- 
entegen zich steeds verder in zee uitstrekt en het strand verbreedt. 
Tot aan het punt, waar het rif ook bij het ebgetijde nog onder 
water staat en de polypen, die het gebouwd hebben, nog leven, 
heeft het eene breedte van 35 à 600 en meer voet, is het plat, 
doch met eene oneffene, hobbelige oppervlakte , vol gaten en holen, 
en kan derhalve tot aan zijn voorsten rand slechts met gevaar 
worden begaan. Dat gedeelte echter, dat eene doode, gestorvene 
bank is, hetwelk aan den oever uit zand, en verder op, naar de 
landzijde, met zand, aarde en groen geboomte is bedekt , heeft 
eene breedte van #à 1 geographische minuut en beslaat de gansche 
vlakke ruimte tusschen de beide kalkmergelbanken, waarvan wij 
vroeger breedvoeriger hebben gesproken. Eerst op een afstand van 
1 à 15 minuut van het strand, begint het vlakke land met zeer 
zachte glooijing op te rijzen. De gansche, thans droog liggende 
ruimte tusschen de beide banken moet in voormaligen tijd eene 
halfkring- of halvemaanvormige baai geweest zijn, doch is thans 
herschapen in eene groene vlakte, bestaande uit de oppervlakte 
van het doode koraalrif, terwijl het strand dezer vlakte wordt 
gevormd door den nog levenden zoom van ditzelfde rif, waarvan de 
convexiteit steeds toeneemt en dat zich allengs verder in zee 
uitstrekt. Zoodra de polypen hunne huizen zoo hoog hebben ge- 
bouwd, dat zij gedurende het ebgetijde niet meer onder water 
staan, sterven deze diertjes, gelijk algemeen is bekend : hetgeen 
door hen is gebouwd (de koraalrots), wordt alsdan binnen zeer 
korten tijd droog land, uithoofde het overdekt geraakt met zand. 
In eenige gedeelten van het rif wordt daarenboven nog voort- 
durend nieuwe zeezandsteen gevormd. In de meer oostwaarts 
liggende deelen van het rif ‚ namelijk, is het losse koraal- en 
schelpzand des oevers door het zeewater , hetwelk veel kalk bevat, 
wederom tot een zeer hard gesteente zaâmverbonden ‚ dat klinkt, 
indien er met den hamer op wordt geslagen, en aldaar in afge- 
brokene schotsen, die in de rigting van het strand zeewaarts 
hellen, allerwege verstrooid ligt. Vergelijk L. no. 691, 757 tot 
