1 
or 
ker) 
heete bronnen van onderen, uit de diepte der aarde opstijgen; water van de 
oppervlakte der aarde, waarin minerale bestanddeelen in opgelosten toestand 
voorhanden waren, kon van boven in deze spleten geraken, er in doordringen, 
en op natten weg — door ontbinding van bestanddeelen en het vormen van 
nieuwe verbindingen — menigvuldige veranderingen doen geboren worden, 
in de zamenstelling der lagen, waarmede zij in aanraking kwamen. Welligt 
oefenden krachten van verschillenden aard, menigmaal op natten en droogen 
weg te gelijk, hare werking uit om het delfstoffelijke karakter der lagen te 
veranderen. Later zullen wij zien, dat vele gangen van endogene steensoorten 
in het tertiaire gebergte voorkomen op plaatsen, waar de klei- en zandsteen- 
lagen niets hoegenaamd zijn veranderd en dat daarentegen op andere plaatsen 
de minerale gesteldheid van het laagsgewijze gebergte de grootste veranderingen 
heeft ondergaan, waar zelfs geen spoor van eruptie- gesteente in den omtrek is 
te vinden. 
Ten einde het overzigt gemakkelijk te maken, zal in de hier volgende op- 
gaaf, bij elk afzonderlijk nummer, de letter EZ, M,of E en M worden gevoegd, 
ter aanduiding dat in het opgemelde oord slechts eruptie-gesteente E, of alléén 
veranderde deelen van het laagsgewijze gebergte M, of wel beide te gelijk 
(ganggesteenten en metamorphische vormingen) E en M worden aangetroften. 
À. RESIDENTIE BANTAM: n°. 1—6, 
1. E & M. Karang-Rangkong. (Bantam, Tjëringin, Tji- 
balioeng.) Aan den steilen, westelijken voet des G.-Pajoeng, die 
op bladzijde 8 en 1457 der 1de afdeeling is beschreven, verheft 
zich een aantal rotsen; deels door middel van eene strook lands 
met den smallen kustzoom verbonden, zijn de meesten echter aan 
alle zijden door de zee omgeven. Zij verheffen zich met loodregte 
zijwanden en bereiken eene hoogte van 50 à 550 voet. Velen zijn 
torenvormig van gedaante, anderen daarentegen strekken zich meer 
in de breedte uit. In de noot op bladzijde 8 is medegedeeld welken 
naam aan negen der grootste van deze rotsen wordt gegeven. 
De Karang-Mésigit (zie J. IIL Figuur 41) is een der hoogsten ; hij 
vormt eene kolossale zuil, welke de hoogte van 550 voel bereikt, 
terwijl zijne breedte ter naauwernood de helft bedraagt. In den 
Karang-Lawang heeft de golfslag een portaal gevormd, waardoor 
de zee heenspoelt en de Karang-Goea pondok bevat een groot hol, 
