Leh 
lep) 
or 
gens tot stof verdeelt op puinbrokken van deze zelfde steensoort; 
deze brokken vormen een puinberg aan den voet des wands. 
In een wil, menigwerf volkomen krijtwit, digt felsiet-deeg lig= 
gen lange, doch zeer dunne, naaldvormige hornblende-kristallen, 
die zwart van kleur zijn: L. ne. 628—652. Op vele plekken 
worden bijna geene kristallen van dezen aard aangetroffen; de 
rotssoort bestaat alsdan uitsluitend uit het witachtige deeg en 
heeft daarbij uiterlijk de meest mogelijke overeenkomst met ver- 
scheidene fijne, kleiachtige zandsteensoorten. Zij is zeer hard, 
vast en aan hare oppervlakte bedekt met witte en zwavelgele korst- 
mossen. Op sommige plaatsen is geene regelmaat hoegenaamd in 
de afscheiding van het gesteente waar te nemen, op anderen daar- 
entegen is het eenigermate plaat- of teerlingvormig afgezonderd. 
13. E&M. Gang van augiet-porphier in het dal der 
Tji-Marindjoeng. Op een afstand van een halven paal berg- 
opwaarts, te rekenen van de plaats, waar de vroeger genoemde 
waterval van den muur, den rand van het hoogland, nederstort, 
valt de kleine Tji-Batoe garoet door den regter- of noordwestelij- 
ken oever in de Tji-Marindjoeng; deze rivier doorstroomt het 
hoogland, algemeen genomen, in eene west-zuidwestelijke rigting, 
door een diep uitgespoeld dal, hetwelk slechts hier en daar eenige 
meerdere breedte verkrijgt. De dorpen Pasir moentjang en Batoe 
garoet liggen in deze streek aan de noordelijke zijde van het dal, 
het eerste aan de helling, het andere hooger opwaarts op het hoog- 
land. Aan de monding der zoo even genoemde kleine beek wor- 
den, behalve grijskleurige zandsteenen, de geelachtig bruine zand-, 
benevens erwtensteenen aangetroffen, die vroeger op bladzijde 212 
zijn beschreven. Alle lagen zijn zeer hard; zij zijn van west 50° 
ten noorden naar oost 50° ten zuiden gerigt en hellen onder een 
hoek van 25 à 50° naar het noord 50° ten oosten. Een kwart 
paal boven de Moeara-Tji batoe garoet, in eene streek, alwaar de 
beek van het oosten naar het westen stroomt, wordt een gang 
van melaphier gevonden, die eene dikte heeft van 70 à 100 voet 
en binnen scherp toeloopende grenzen is besloten; deze gang ver- 
heft zich 2 à 5 voet boven de bedding der beek. Zijne zijwanden 
zijn lijnregt uitgestrekt; de westelijke wand is van het noorden 
