405 
digheid is, wordt hier op verschillende plaatsen in onmiddellijke 
aanraking gevonden met den digten kalksteen, welke aanmerkelijke 
veranderingen heeft ondergaan. Op vele plaatsen is het in gloed- 
brekziën gehuld, waarin deels basalt-, deels trachietachtige sluk- 
ken, benevens andere steensoorten voorkomen, welke enkele 
groote hornblende-kristallen bevatten , waaronder er zelfs worden 
gevonden ter grootte van een duim; zie de verschillende vormen 
van dit gesteente in: L. n°. 1098 —1104. De kalksteenbank is 
verscheidene honderd voet dik en op hare kruin gedeeltelijk in 
scherpe toppen en naalden verdeeld, waar tusschen diepe spleten 
in het gesteente dringen. Hoe nader de kalk bij het eruptie- 
gesteente is gelegen, hoe witter van kleur hij wordt, ja, hij ver- 
krijgt eindelijk eene blinkend witte kleur, wordt allengs digter , 
harder en brozer : L. n°. 1105—1107; te gelijker tijd open- 
baart zich het merkwaardige verschijnsel, dat wij reeds meer- 
malen bij andere neptunische steensoorten, zoo als klei- en zand- 
steenlagen , hebben waargenomen, ter plaatse waar zij aan eruptie- 
_ gesteente grenzen en, naar het schijnt , aan een hoogen hittegraad 
zijn blootgesteld geweest : er ontslaat in de aanvankelijk vormlooze 
(amorphe) rots eene soort van afzondering „ welke veel overeenkomst 
heeft met eene plaatvormige, teerlingvormige of rhombische af- 
zondering van endogene (pyrolitische) steensoorten. De kalksteen 
is albier in vijf- of zeszijdige, naar den eenen kant spits toeloo- 
pende wig- of tapvormige stukken afgezonderd (zie J. UI. Figuur 
55), welke 2 à 5 duim dik zijn en volkomen overeenkomen met 
de wijze van afzondering, die wij hebben opgemerkt bij den 
basalt in de Tji-Tjabang (n°. 40); vân boven gezien, doen zij zich 
op de oppervlakte der rots voor als vijf- of zeskante velden , even 
als de verdeelingen op het schild van een schildpad. (1) Op 
andere plekken is de oppervlakte der kalkrots op eene zeer regel. 
matige wijze met kleine spleten doorgroefd, waarvan de langsten 
evenwijdig loopen met de bankvlakken, terwijl de kortere spleten 
onder een regten hoek op de eersten staan. (Zie J. III. Figuur 
(1) Het is waarschijnlijk, dat deze rotssoorten eene aanmerkelijke hoeveelheid kootzure 
talkaarde bevatten en bij gevolg eenige overeenkomst hebben mat dolomiet-gesteente 
