422 
n°. 1302 groenachtig, welk gesteente reeds eenige overeenkomst 
heeft met dioriet, maar evenwel nog duidelijk schieferachtig is; 
n°. 1504 zeer vast en hard, bevat veel kwarts, is meer kristal- 
linisch-korrelig dan schieferig, splijt zeer regelmatig in de vroeger 
beschrevene, scheef vierkante stukken; n°. 1505 nog harder , bevat 
nog meer kwarts en is fijner kristallinisch dan 1504, doch laat 
zich in dergelijke kleine stukjes breken, waarvan velen geheel en 
al uit eene groenachtige kwartsmassa bestaan , welke slechts enkele 
glimmerblaadjes bevat. Dergelijke stukken, gelijk no. 1504, 
1505, worden somwijlen bij wijze van nesten in den gewonen vorm 
des glimmerschiefers : n°. 1501, gevonden en verheffen zich in 
de gedaante van knollen boven de oppervlakte der rotssoort. 
Lager aan de helling, meer in de nabijheid van den bodem van 
het dal, volgt, op deze glimmerschiefer-massa der Look oelo-keten, 
zandsteen , welke door de reeds vroeger beschrevene, trapsgewijze 
overgangsvormen met den schiefer is vereenigd, zonder dat tus- 
schen beide steensoorten ergens eene duidelijke grens kan worden 
waargenomen; de kristallinisch schieferige structuur van den 
glimmerschiefer verdwijnt allengs meer en meer, de glimmer- 
blaadjes komen zeldzamer voor, de laagsgewijze afdeeling daaren- 
tegen wordt tevens duidelijker en de losse conglomeraat-structuur 
laat zich steeds meer en meer herkennen, Hierop volgt nog lager, 
ten zuiden beneden de dorpen Siloek en Satang, gindsche bonte, 
wit en rood gekleurde klei in afwisselende lagen, dezelfde soort, 
welke wij reeds vroeger op eene hooger in het dal gelegene plaats, 
aan den voet des G.-Wagir këlepoe in oogenschouw hebben ge- 
nomen. Hier bij Satang zijn de tamelijk steil naar het zuiden hel- 
lende kleilagen — de hoek, waaronder zij hellen, bedraagt 45 
graden — in de bedding en aan den zuidelijken oever der K.- 
Look oelo ontbloot; hunne afgebrokene koppen zijn echter bedekt 
met eene 5 à 8 voel dikke rolsteenbank — eene hedendaagsche 
vorming. De rolsteenen dezer bank, welke meerendeels uit vul- 
kanische rotssoorten bestaan, worden allengs kleiner, naar gelang 
men de oppervlakte meer nadert, zij zijn met eene steeds grootere 
hoeveelheid bruine aarde vermengd, en hierop komt eindelijk eene 
aardlaag, ter dikte van 1 à 14 voet, welke de oppervlakte des 
