465 
10 voet en bestond uit dunne, turfachtige, ligte lagen, welke eene 
zwarte kleur hadden, in eene evenwijdige rigting opelkander lagen 
en ligt van een konden worden gescheiden. De breukranden der 
opgerigte lagen stonden, even als bij een krater het geval is, 
tegenover elkander, waren daarenboven vaneengereten door 
zijwaarts gerigte spleten, die in eene divergerende rigting van 
het middenpunt uitliepen, eene aanmerkelijke wijdte hadden en 
van boven breed, naar beneden of buitenwaarts allengs smaller 
werden. Tusschen de spleten en vooral in het midden tusschen de 
hoogste breukranden was een weeke, papachtige, meer klei- dan 
veenachtige, zwartkleurige modder opgeweld, waarin men eene 
groote menigte verbrijzelde boomstammen ontwaarde, die ge- 
deeltelijk weinig veranderd, gedeeltelijk turfachtig en ligt van 
gewigt waren; deze bodem was echter reeds zoo hard geworden, 
vormde zulk eene vaste, hoewel hobbelige korst, dat men er reeds 
over heen kon gaan. De oppervlakte der omhoog gerezene schotsen 
was nog met rijstplanten bedekt. — Men kon derhalve duidelijk 
zien, dat alhier eene hard gewordene, veenachtige aardkorst ge- 
vonden werd, liggende of op een oorspronkelijk weeken klei- of 
modderbodem, of op een bodem, die door naar binnen gedrongen 
water was doorweekt, welke door hydrostatische drukking — 
die zich van de hoogere deelen van het dal, van den voet der 
bergen, onder de meer verharde oppervlakte des bodems bijna tot 
op het midden van het dal voortplantte — ter breedte van 1000 
voel was opgedreven, waardoor een stompe kegel was gevormd ge- 
worden, die in het hoogst gerezene middengedeelte, ter plaatse waar 
de korst waarschijnlijk de geringste dikte had, opengebersten was. 
Op deze wijze moeten, volgens de theorie, de verheflingskraters 
zijn gevormd geworden; uithoofde hier echter zelfs eene buigzame, 
meer of minder veerkrachtige aardlaag niet kon opgedreven worden , 
zonder in een aantal schotsvormige stukken te bersten en door 
divergerende spleten, die zich uit het middenpunt naar beneden 
uitstrekken, vaneengereten te worden, welke aan het bovengedeelte, 
aan den hoogsten breukrand, wijd gapen en naar beneden smal 
toeloopen, mag met grond van waarschijnlijkheid worden aange- 
nomen, dat harde, niet buigzame rotsbanken, waaruit de vulka- 
€ 
