477 
wanneer het mineraalwater dezer bronnen en plassen (ten gevolge 
eener sterkere ontwikkeling van dampen) in eene grootere hoeveel- 
heid dan gewoonlijk wordt gevormd en te gelijker tijd, door aan- 
houdende droogte, de toevoer van zoetwater uit de beide beken 
vermindert, — het scheikundige zamenstel van het water, in het meer 
aanwezig, aanmerkelijke veranderingen moet ondergaan. Eene ster- 
kere ontwikkeling van dampen dan gewoonlijk kan invloed daarop 
uitoefenen, niet slechts door het sneller ontbinden en oplossen des 
rotsbodems van het meerbekken en van zijnen oever, maar welligt 
ook doordien het water, dat van buiten door spleten tot op zulk 
eene diepte in de kraterkolk doordrong, waar de hooge temperatuur 
de oplossende kracht er van zeer vergroot en alwaar de rots- 
massa’s zich vermoedelijk reeds in een zeer weeken toestand be- 
vinden — door deze dampen als mineraalwater wederom wordt 
opgestuwd. (De temperatuur van het water der plassen, welke 
aan den oever van het meer worden gevonden, en zoo rijk zijn 
aan minerale bestanddeelen, is toch in der daad veel hooger 
dan die van het meerwater.) Op die wijze kan het somtijds ge- 
beuren , dat de inwendige vulkanische werkzaamheid en de ge- 
steldheid van het weder zoodanig zijn, dat het water van het 
meer in zamenstel bijna overeenkomt met het bronwater, het- 
welk aan den oever opwelt, dat het veel zwavelzure aluin- 
aarde, benevens kieselaarde en vrij zwavelzuur bevat en dat 
wijders insgelijks Iet nederplofsel, hetwelk gevormd moet worden, 
zoodra het evenwigt tusschen het oplossings- en het op te lossen 
middel ophoudt te bestaan, bij voorkeur moet zijn kieselzure 
kleiaarde. Eene groote hoeveelheid klei en kieselaarde kan bovendien 
in zwevenden toestand (door mechanische oorzaak) in het water aan- 
wezig zijn, en later bezinken, namelijk , wanneer na hevigen regen 
slortbeken, van alle zijden over de bestanddeelen der opgeloste 
rosten heenstroomende, zich in het meer hebben gestort. — Uit 
eene vergelijking der waarnemingen, gedaan in 1819, 1857 en 
in 1851, blijkt ten duidelijkste, dat niet immer zulk eene hevige 
ontwikkeling van zwavelwaterstofgas uit den bodem van het bek- 
ken plaats heeft als het geval was, toen de heer Maren deze plaats 
bezocht, ja, dat die somtijds geheel en al schijnt te hebben opge- 
