479 
het ontstaan dezer Javasche kratermeren , medegedeeld op bladz. 
1355 en volg. der Ill afdeeling, volkomen juist is: namelijk, 
dat deze meren gevormd worden door regen- of beekwater , het- 
welk naar deze bekkens heenstroomt en zich daarin aanhoopt ,— 
en dat dit zoet water eerst in het kraterbekken zelf in mineraal- 
water wordt herschapen, door dien eene grootere of geringere 
hoeveelheid van de bestanddeelen der trachiet- en lava-rotsen, 
waaruit de bodem en de oevers der meerbekkens bestaan, door 
het water opgelost worden. 
Ten gevolge van de werking der gloeijend heete waterdampen, 
benevens der zwaveligzure dampen, bevinden zich deze rotsen, na- 
melijk, in een ontbonden, weeken toestand en leveren de vaste be- 
slanddeelen aan het water, waarbij de vulkanische haard geene 
andere bestanddeelen voegt dan zwaveligzuurgas en zwavelwater- 
stofgas, welke zich mededeelen aan het water in het bekken aan- 
wezig, en zijne oplossende kracht verhoogen. Door ontleeding of 
hoogere oxydatie dezer gassoorten vormt zich deels zwavel, welke 
zich zet aan de randen der solfatara’s, deels zwavelzuur ; dat in 
opgelosten toestand in het water wordt aangetroffen en zich met 
verschillende aarde- en alkalisoorten verbindt, — deels zwavel- 
melk, die als bezinksel uit het water wordt neêrgeploft; maar 
klei en kieselaarde hebben verre de overhand onder de verwee- 
ringsprodueten, die aan den oever en op den bodem van het 
meer voorkomen, en derhalve zal zwavelzure kleiaarde in het 
meerendeel der kraters, vooral in de nog sterk werkzamen, 
het hoofdbestanddeel van het meerwater uitmaken. — In deze 
groote scheikundige werkplaatsen der natuur hebben ongetwijfeld 
voortdurend ontleedingen en nieuwe verbindingen der stoffen plaats, 
welke dan andermaal worden omgezet, zonder dat ooit stilstand 
ontstaat en dewijl de vulkanische en meteorologische oorzaken , 
welke hierop invloed uitoefenen , zich nu eens meer, dan weder 
minder gunstig of krachtig doen gevoelen, zoo volgt hieruit: dat de 
hoedanigheid van het water der kratermeren of beken — eigen- 
lijk gezegd — geen uur lang onveranderd dezelfde kan zijn. 
De hoeveelheid reeds gevormd mineraalwater, welke van buiten, 
langs de omringende wanden, in den krater afdaalt, kan slechts 
