E “ig do (RR or 
“29. Afiragali veri:preter hos, quos nunc recenfebo, in 
Helvetia non funt reperti. Quisdfit Affrazalus Il Crus. p.coxxx1I1, 
aut C. B. he/veticus, ignoratur, & difficile eft conje@uram fa- 
cere, quemnam potuerit cum Orobo fy/vatico purpureo verno 
comparare CLusius.  Neque de Affrazzlo 12. 13. & 14. quid- 
quam mihi ultra innotuit. 
Vulcarem procumbentem omitto , & Glaucem Rivini. 
Qui fequuntur, veri funt Aftragali : 
30.-I. AstraGALUS caule ereîto, ex ala fpicifero, fliquis tere» 
tibus hbirfutis Comm. Gott. 1752. cum icone. In Helvetia, circa 
caftellum O&odurenfe, vetuftate dirutum, in herbofis abunde 
nafcitur., ibi leftus a me an. 1757. An hic fuerit Affragalus 
pilofus Linn. Spec. p. 148. Cicer moutanum lanuginofum ereStune 
C. B. prodr. p. 148. Addefcriptionemalias datam remififfe liceat. 
31. II. AstragaLUS caule eretto , ramofo , foliis linearibus hir= 
futis, fpicws eretis terminatricibus Enum. p. 167. n. 7: Onobrychis 
purpureo flore CLus. Pann. p. 754. 
Inter Leucam & Siders in herbofis abunde, etiam inter Or- 
fieres & Bovernier. 
Griit 
Fru@us, quem nunc demum vidi, brevis, vix trium li- 
nearum, fubhirfutus, turgidus, curvo ftylo inftructus. Semi. 
na utrinque fere tria, nitida, reniformia, fed hilo emi. 
nente. i 
Hi aftragali caulibus funt ramofis : qui fequuntur funt 
fcapis fpiciferis de radice prodeuntibus, neque ramofis, ne» 
que foliofis. 
32. III. AsrraGALUS cazle diffufo , folis ovatà fubbirfuté, 
feaps radicatibus, vexillo longifimo, filiquis teretibus Enum, n. 2. 
Aftragalus monfpefulanus ]. B. JI p. 338. Cidem enim Magipe. 
PR 2 io 
