12 



afferri non potest ; oinittam igitur eam qiiaestionem , ne 

 saepissime dicta et omnibus nota repetara. 



II. De generibus Trilobitarum adhuc con- 

 stitutis. 



Linnaeus omnes Trilobitarum species in unicam suam, 

 Entomolithum paradoxum confudit et Walchius quo- 

 que in amplo de Petrefactis libro Knorriano formas, qua- 

 rum diversitatem bene intellexerat, separare non ausus 

 est. Bruennichius primus diversas species systematice 

 definire incepit, quem Illustr. Wahlenbergius, Linnaei di- 

 gnus successor, omnis Trilobitarum scientiae accuratioris 

 auctor, secutus est. Hic, magno specierum numero de- 

 scripto iisque secundum oculorum structuram atque li- 

 neae facialis, quam prinius viderat, directionem in ordinem 

 dispositis, viam ostendit, qua progredientes naturalem dis- 

 positionem omnium Trilobitarum faceremus. 111. Brong- 

 niartum, qui eodem fere tempore solita sagacitate Trilo- 

 bitarum familiam perscrutatus est, Wahlenbergii commen- 

 tationem, quod Suecanorum Trilobitarum specimina ei de- 

 ficerent, non satis aestimare eaque uti potuisse, profecto 

 quam maxime dolendum est. Brongniartus primus Trilo- 

 bitarum species, magna parte ab ipso constitutas, in ge- 

 nera disponere studebat, quorum quinque Calymenarum, 

 Asaphorum, Ogygiarum, Paradoxidum, Battorum propo- 

 suit. Ex his Battum excludendum putavi, cum plurimis 

 Trilobitarum characteribus destitutus sit. Quatuor reliquo ■ 

 rum generum differentias in sequentibus comparabimus, 

 ut intelligatur, utrum certis characteribus defiuita sintj a n 

 non sint. 



