in het uitwendig voorkomen, den zoogenaamden „habi- INLEI- 

 tus", en de verspreiding van de planten onzer flora. DING 



De klasse der xerofyten is in ons gebied vertegenwoor- 

 digd door drie vegetatie-vormen of formaties, te weten : 

 de strand vegetatie, 

 de diiinvegetatie, 

 de heidevegetatie. 



Xerofyten zijn planten, die op een dorren, drogen 

 bodem en in droge lucht groeien. Deze bodem is 

 meestal zand, vandaar dat wij ze zandplanten noem- 

 den, en de lucht, die ze omgeeft, is droog door 

 feilen zonneschijn of aanhoudenden wind. Men vindt 

 echter ook xerofyten op dorre rotsen of droge boom- 

 schors. Planten nu, die onder zulke omstandigheden 

 groeien, moeten voor alles de eigenschap bezitten van 

 tegen bijzondere droogte bestand te zijn en feilen zon- 

 neschijn te kunnen verdragen. 



De groote droogte maakt het voor de planten nood- 

 zakelijk in de eerste plaats door verdamping zoo min 

 mogelijk water te verliezen, maar vervolgens moeten 

 zij er op ingericht zijn, zooveel mogelijk van het beetje 

 water, dat nog in den bodem is, op te nemen en vast 

 te houden. 



Alle xerofyten, alle strand-, duin- en heideplanten zijn 

 derhalve toegerust met onderscheiden middelen, om de 

 verdamping zooveel mogelijk tegen te gaan en tevens 

 zooveel mogelijk water op te zuigen en vast te houden. 

 Deze gemeenschappelijke levenstaak nu vindt haar uit- 

 drukking in een onderlinge overeenkomst in samen- 

 stel en groei wij ze der planten en deze overeenkomst 

 heeft er toe geleid ze te beschouwen als leden eener 

 groote planten-gemeenschaps-klasse : die der xerofyten. 

 Deze klasse, klaarblijkelijk dus slechts een terwille van 

 de indeeling willekeurig gekonstrueerd begrip, omvat 

 een aantal kleinere formaties, die verschillen al naar 

 de plantensoorten waaruit ze in hoofdzaak bestaan, 

 hetgeen weer afhankelijk is van het klimaat en van, 

 soms geringe, verschillen in den aard van den bodem. 



5 



